თ ა რ გ მ ა ნ ი: იხილეა, ვითარ განაწესებს სიტყუასა თჳსსა? ოდესმე იტყჳს: „არა ყოველმან რომელმან მრქუას მე: უფალო, უფალო!“ ოდესმე იტყჳს: „რომელმან ყოს ნებაჲ მამისა ჩემისაჲ“; და კუალად თავსა თჳსსა აჩუენებს მსაჯულად და განმკითხავად ყოველთა და იტყჳს, ვითარმედ: „მას ჟამსა ვჰრქუა მათ: არა გიცნი თქუენ“; რაჲთა ორივე გულისჴმა-უყოს კაცთა: განგებულებაჲცა იგი მამისაჲ და ყოვლისა მპყრობელობაჲ და თანაარსობაჲცა თჳსი და ჴელმწიფებაჲ.
და აწ კუალად გამოაჩინებს უფლებასა თჳსსა და იტყჳს: „ყოველმან, რომელმან ისმინნეს სიტყუანი ესე ჩემნი“. ვინაჲთგან საუკუნისა მისთჳს მერმისა თქუა და წარმოიღო სიტყუაჲ სასუფეველისათჳს და მადლთა მათთჳს გამოუთქუმელთა და ნუგეშინის-ცემისა მისთჳს მიუთხრობელისა და სხუაჲ ესევითარი მრავალი გულისჴმა-გჳყო, ჰნებავს აწ ჩუენებად, თუ რაოდენი ძალი აქუს სათნოებასა ამასვე საწუთროსა შინა. ხოლო რაჲ არს ძალი მისი? - რომელ უცთომელ-ჰყოფს მუშაკსა თჳსსა და უზეშთაეს ყოველთა წინააღმდგომთა მისთა გამოაჩინებს და არა შეუნდობს მავნებელთა მისთა ძლევად მისდა. რაჲმცა იყო უკუე უაღრეს ამისა? რამეთუ ამას საქმესა ვერცა თუ მეფესა ყოვლისა სოფლისასა ჴელ-ეწიფების თავისა...