კაცი ვინმე იყო კესარიას შინა, სახელით კორნილიოს, ასისთავი, ტომისაგან, რომელსა ჰრქჳან იტალიკე, კეთილად-მსახური და მოშიში უფლისაჲ ყოვლითურთ სახლეულით თჳსით; იქმოდა ქველის-საქმესა მრავალსა ერსა მას შორის და ევედრებოდა ღმერთსა მარადის (10,1-2).
თარგმანი: კესარიასა იტყჳს პალესტინისასა, რომელი-იგი იყო პირველ გოდოლ სტრატონიკისა და ნაწილ ფილისტიმელთა, ხოლო უკუანაჲს კნელ აღეშენა ქალაქად ჰრომთა მიერ და სახელ-ედვა სეხნად კეისრისა კესარიაჲ.
ამას შინა იყო დასაბამი იგი წარმართთა სარწმუნოებისაჲ კორნილიოს; რამეთუ ორნივე ესე — საჭურისი და კორნილიე —მთავართაგანნი იყვნეს, და დასაბამ წარმართთა სარწმუნოებისა იქმნნეს, ხოლო არა პატივისათჳს მთავრობისა ღირს იქმნნეს საღმრთოსა მადლსა, არამედ ღმრთისმოშიშებისათჳს, რამეთუ მაშინ უსაკჳრველეს არს სათნოებაჲ, რაჟამს სოფლიოთა პატივთა და სიმდიდრეთაგანი ვერარაჲ იქმნეს დამაყენებელ მისსა. ესე ესმოდედ მთავართა და ნურა რას მიზეზ-ჰყოფენ სიბოროტისა. რამეთუ აჰა კორნილიოს სიმდიდრითა ღმრთისმოშიშებისაჲთა არა ხოლო თავი თჳსი, არამედ სახლეულად მისსა წოდებულნიცა იგი ასნი მჴედარნი, რომელთა მთავარ იყო, ზედა-დგომითა თჳსითა სათნო...