1. ყოველმან მეგობარმან თქუას: მეცა ვმეგობრებ. ხოლო არს მეგობარი, რომელი სახელად ხოლო მეგობარ არს.2. და არა არს ჭუვილი მისი სიკუდიდმდე, მოყუასი და მეგობარი, რომელნი გარდაიქციან მტერად.3. ჵ უკეთურო ზრახვაო, ვინაჲ შემოჰგორევდი დაფარვად ჴმევისა ზაკუვით.4. მეგობარი მეგობარსა თანა იშუებნ და ჟამსა მას ჭირისასა აღუდგის მჴდომად.5. და არს მეგობარი, რომელი იჭვინ მუცლისათჳს და დღესა მას ბრძოლისასა არა აღიღის ფარი.6. ნუ დაივიწყებ მეგობარსა თავით შენით და ნუ უჴსენებელ-ჰყოფ მას ფასთა შინა შენთა.7. ყოველმან მზრახვალმან გამოიღის ზრახვაჲ, ხოლო არნ მზრახვალი, რომელი თავისა თჳსისათჳს ხოლო ზრახავნ.8. მზაკუვართაგან მზრახვალისა დაიცევ თავი შენი და პირველად გულისხმა-ყავ, რაჲ-იგი უჴმს, რამეთუ თავით თჳსით ზრახავს. ნუუკუე შეგაცთუნოს შენ ალაგთა9. და გეტყოდის: კეთილ არს გზაჲ ეგე შენი. და დაგიდგეს შენ წინა ხილვაჲ, რაჲ-ძი ძჳრი წარგჴდეს შენ.10. ნუ ჰზრახავ ქუეგანხედვარისა შენისა თანა და მოშურნეთა შენთათჳს დაფარე ზრახვაჲ შენი.11. ნუ აზრახებ კაცსა უღმრთოსა ღმრთისმსახურებისათჳს, ნუცა ცრუსა სიმართლისათჳს, ნუცა კაცსა გულმედგარსა ღუაწლისათჳს, ნუცა კაცსა შორიელსა გარდაქცევისა საფარდულისათჳს, ნუცა კაცსა მომფრდელსა განსყიდისათჳს, ნუცა კაცსა თუალბოროტსა მადლიერებისათჳს, ნუცა კაცსა უწყალოსა სახეტკბილობისათჳს, ნუცა კაცსა მცონარსა საქმისათჳს, ნუცა კაცსა მორეწესა სასყიდლისათჳს მიცემისა, ნუცა მონასა მედგარსა მრავლისა საქმისა ბრძანებისათჳს. ამას ყოველსა ნუ გულსა შეაპყრობ ყოვლისათჳს ზრახვისა.12. არამედ ყოვლისათჳს კაცისა მიმართ ღმრთისა იმაწენ ზრახვაჲ შენი უფროჲს, რომლისა გულითად უწყოდი, ვითარმედ იმარხნეს მცნებანი, რომლისა გონებაჲ შემსგავსებულ იყოს გონებასა შენსა. და-თუ-ეცემოდი, ელმოდის შენ წილ.13. და ზრახვაჲ გულისა შენისაჲ იყავნ მის თანა, რამეთუ არავინ გივის შენ უსარწმუნოეს მისა.14. რამეთუ გონებაჲ კაცისაჲ უმახლობელჱს არს, ვიდრე შჳდი ებგური, რომელნი სხენ მაღალთა ზედა ებგურად.15. და ამას ყოველსა ზედა ევედრებოდე მაღალსა, რაჲთა განგიგნეს ჭეშმარიტებით გზანი შენნი.16. დასაბამ ყოველთა საქმეთა სიტყუაჲ არს და მძღუარ ყოვლისა საქმისა ზრახვაჲ არს,17. და ალაგნი იგავთანი გული. რამეთუ ოთხი ჯერი აღმოსცენდების მისგან:18. კეთილი და ბოროტი, ცხორებაჲ და სიკუდილი, და ჴელმწიფჱ მათ ზედა ენაჲ.19. არს კაცი ღრმად მეცნიერი მრავალთა მასწავლელ და თავისა თჳსისა უჴმარ არს იგი.20. და არს კაცი სიტყუაჴელოვნებითა, საძულელ იქმნის ესე ყოვლისაგან და სიბრძნისაგან ნაკლულევან არს;21. რამეთუ არა მოცემულ არს მისა მადლი უფლისა მიერ და ყოვლისაგან გონებისა ნაკლულევან არს.22. არს ბრძენ, რომელი თავისა თჳსისათჳს არნ და ნაყოფი გონიერებისა მისისაჲ პირისა მისისაგან არნ სარწმუნო.23. კაცმან ბრძენმან ერი თჳსი განსწავლოს და ნაყოფი გულისხმისყოფისა მისისანი სარწმუნონი24. კაცი გონიერი აღივსოს კურთხევითა და ჰნატრიდენ მას ყოველნი, რომელნი ჰხედვიდენ მას.25. ცხორებაჲ კაცისაჲ რიცხჳთ არს და დღენი უფლისანი ურიცხუ არიან.26. რომელი ბრძენ არს, ერსა შორის თჳსსა დაიმკჳდრის მან დიდებაჲ და სახელი მისი ეგოს უკუნისამდე.27. შვილო ჩემო, ცხორებასა შენსა გამოიცადე თავი შენი და იგულე, რაჲ არს ბოროტი იგი მისი, და ნუ შეამთხუევ მას,28. რამეთუ არა ყოველი ყოვლისა სარგებელ არს და არცა ვის ყოველი ყოვლითა სათნო ეყვის.29. ნუ იანგაჰრებ შენ ყოველსა შინა ფუფუნებასა და ნუ გარდაიქცევი შენ პირად-პირადითა საჭმლითა,30. რამეთუ მრავალსა ჭამადსა შეჰყვის სალმობაჲ და უძღებაბამან აღუძრის მალასი.31. ანგაჰრებითა მრავლითა მრავალნი მოსწყდეს, და რომელი ეკრძალოს მას, შესძინოს ცხორებასა.