წინასწარმეტყველება დანიელისა 3:3

...იგი ყრმანი, რომელნი სიმდიდრესა მას შინა ესოდენთა სათნოებათასა მდაბალ იყვნეს და გლახაკ სულითა, შემუსრვილ და შეძრწუნებულ. ამისთჳსცა სხუასა არარას უჩუენებდეს შესაწირავად და მსხუერპლად ღმრთისა, გარნა ესევითარსა მას გონებასა, და იტყოდეს: „არამედ თავითა დამდაბლებულითა და სულითა გლახაკებისაჲთა შე-მცაწირულ ვართ ჩუენ“. (დან. 3,39) ესენი იყვნეს ჭეშმარიტად გლახაკ სულითა, რომელ არს სრულისა მის სიმდაბლისა საზომი. ამას ესევითარსა საზომსა სიმდაბლისასა ჰნატრის უფალი და იტყჳს: „ნეტარ იყვნენ გლახაკნი სულითა“. რამეთუ ვინაჲთგან დიდნი იგი ბოროტნი და წარმწყმედელნი სოფლისანი ანპარტავანებისაგან მოიწინეს, ეშმაკი ანგელოზთა თანა იყო და ეშმაკ იქმნა, ვითარცა იტყჳს მოციქული და განაკრძალებს, „არა ახალნერგო, რაჲთა არა განლაღნეს და სარჩელსა შევარდეს ეშმაკისასა“, (1 ტიმ. 3,6) რომელ არს ანპარტავანებაჲ; ეგრეთვე პირველი იგი კაცი ვნებითა მით ანპარტავნებისაჲთა მოიკიცხა ეშმაკისაგან და უკუდავებაჲ წარწყმიდა და სამოთხისა მისგან საშუებლისა ექსორია იქმნა, რამეთუ ენება ღმერთ-ყოფაჲ, ვითარცა მზაკუვარმან მან აღუთქუა, და რომელი აქუნდა, იგიცა წარწყმიდა; და მიერითგან ათასეულნი იგი და ბევრეულნი ბოროტნი აღმოეცენნეს ძირისა მისგან ბოროტისა და ღუარძლისა მისგან, რო...

...გიდეგით ჩუენ შენგან“. (შდრ. დან. 3,29) და კუალად თხოვადცა წყალობისა არა ღირს-უჩნდეს თავნი თჳსნი, არამედ მამათმთავართა წინაუყოფდეს სავედრებელად, ვითარმედ: „ნუ განმაშორებ წყალობასა შენსა ჩუენგან აბრაჰამისთჳს საყუარელისა შენისა, ისაკისთჳს მონისა შენისა და ისრაჱლ წმიდისა შენისა“. (დან. 3,35) ხოლო თავისა თჳსისათჳს არარას სხუასა კეთილსა წამებენ, არამედ თავსა დამდაბლებულსა და სულსა გლახაკებისასა. ამით ესევითარითა სახითა არა თავთა თჳსთათჳს ოდენ, არამედ ყოვლისავე ერისათჳს ითხოვდეს წყალობასა, რაჲთა ყოვლით კერძო სიყუარულითა და სიმდაბლითა შემკობილ იქმნენ. არა იყვნეს მსგავს ჩუენდა, რომელ არა თუ ჟამსა განსაცდელისა და ჭირისასა, არამედ არცა თუ ჟამსა განსუენებისა და ლხინისასა ვაჴსენებთ ძმათა ჩუენ-თა. ხოლო იგინი ცეცხლსაცა შინა მოყუასთათჳს და ყოვლისავე ერისათჳს ვედრებასა შესწირვიდეს, ამისთჳსცა უდიდებულეს მეფისა მის იქმნეს. რამეთუ მაშინცა აღდგა იგი და, ვითარცა მონაჲ, წარმოუდგა კარსა მას საჴუმილისასა მთავართა თჳსთა თანა და შიშით მოუწოდა ახოვანთა მათ, აკურთხა ღმერთი და თქუა: „კურთხეულ არს უფალი ღმერთი, რომელმან მოავლინა ანგელოზი თჳსი და იჴსნნა მონანი მისნი“. (დან. 3,95) და ყოველი იგი ერი განკჳრვებ...