1 თესალონიკელთა მიმართ 4:1

„ამიერითგან, ძმანო ჩემნო, გიკითხავთ და გლოცავთ უფლისა მიერ იესუ ქრისტესა, რაჲთა ვითარცა-იგი ისწავეთ ჩუენგან, ვითარ ჯერ-არს თქუენდა სლვაჲ და სათნო-ყოფაჲ ღმრთისაჲ, რაჲთა უფროჲს ჰმატებდეთ; რამეთუ იცით, ვითარნი მცნებანი მიგცენით თქუენ უფლისა მიერ იესუ ქრისტესა. რამეთუ ესე არს ნებაჲ ღმრთისაჲ, სიწმიდე ეგე თქუენი“ (1 თეს 4:1–3).

1. სიწმიდის მცნება და სათნოებაში აღმატება

როდესაც გადაუდებელ და ხელთმყოფ საკითხებზე დგება და შემდეგ უკვე მუდმივზე შედგომას აპირებს, იმაზე, რისი მოსმენაც განუწყვეტლივ საჭიროა, წინ უსვამს ამ სიტყვას: „ამიერითგან“ (1 თეს 4:1), ანუ: მარადის და განუწყვეტლივ „გიკითხავთ და გლოცავთ უფლისა მიერ“ (1 თეს 4:1). საოცარია! თავის თავს შეგონებისთვისაც კი სარწმუნოდ არ მიიჩნევს, ამბობს; თუმცა ვინ იყო ასე სარწმუნო? არამედ ქრისტეს იხმობს თანამოწმედ. <span...

...სვე გამცნებდი თქუენ, ვითარმედ: უკუეთუ ვისმე არა უნებს საქმის, ნუცა ჭამნ“** (2 თეს 3:10).

2.

იხილე, როგორ უფრო ნაზად საუბრობს ამაზე პირველ ეპისტოლეში, როცა ამბობს: „ხოლო გლოცავ თქუენ, ძმანო, გარდამატებად უფროჲსღა“ (1 თეს 4:10) და „და პატივის-ცემის მოყუარე იყვენით“ (1 თეს 4:11), და არსად ამბობს: „გამცნებ თქუენ“ (2 თეს 3:6), არც იმას: „სახელითა უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესითა“ (2 თეს 3:6), რაც საშინელი და საფრთხის შემცველი იყო; არამედ ამბობს „გარდამატებას“ და „პატივის-ცემის მოყვარეობას“, რაც სათნოებისკენ მომწოდებელი სიტყვა იყო. იქ ამბობს: „რაჲთა ხჳდოდით შუენიერად“ (1 თეს 4:12); აქ კი მსგავსი არაფერია, არამედ: „უკუეთუ ვისმე არა უნებს საქმის“ (2 თეს 3:10). ამბობს: „ნუცა ჭამნ.“ (2 თეს 3:10)....

...მაგრამ რას ვსწავლობთ? იმას, რაც მათ არ ისწავლეს; რადგან ყველა ის მცირე იყო; ხოლო რაც ჩვენ ვისწავლეთ, ეს არის: რომ აღვდგებით, რომ უკვდავნი ვიქნებით, რომ უხრწნელნი, რომ სიცოცხლეს დასასრული არ აქვს, რომ ყოველივე გაივლის, რომ „აღვიტაცნეთ ღრუბლითა“ (1 თეს 4:17), რომ ბოროტნი სასჯელს მოიხდიან, და ამასთან კიდევ ურიცხვი სხვა რამ, და მათში სიცრუე არაფერია.

განა ბევრად უკეთესი არ არის ამის ცოდნა, ვიდრე იმის ცოდნა, რომ დაკარგული ვირი იპოვეს? აჰა, დაიბრუნე ვირი, აჰა, იპოვე; რა სარგებელია? განა მას კვლავ სხვა გზით არ დაკარგავ? რადგან თუნდაც მან არ მიგატოვოს, შენ მას სიკვდილისას მიატოვებ; ხოლო ის საქმეები, რომელთა შესახებაც მე ვთქვი, თუ მათი პყრობა გვსურს, მუდამ გვექნება. ამათკენ ვისწრაფოთ, ამათ ჩავეჭიდოთ — დარჩენილებსა და მტკიცეებს. ნუ მივაქცევთ ყურადღებას მისნებს, ნურც წინასწარმეტყველ მკითხავებს, ნურც მატყუარა მოხეტიალეებს, არამედ მხოლოდ ღმერთს, რომელიც ყოველივე ცხად...

...ფალი ბრძანებითა და ჴმითა ანგელოზთ მთავრისაჲთა და საყჳრითა ღმრთისაჲთა გარდამოჴდეს ზეცით, და მკუდარნი იგი ქრისტეს მიერნი აღდგენ პირველად; და მაშინღა ჩუენ, ცხოველნი ესე, რომელნი დაშთომილ ვიყვნეთ, მათ თანავე აღვიტაცნეთ ღრუბლითა შემთხუევად უფლისა ჰაერთა ზედა და ესრეთ მარადის უფლისა თანა ვიყოფვოდით.“** (1 თეს 4:15–17).

1. უფლის სიტყვა და აღდგომის პატივი

წინასწარმეტყველნი, როცა თქმულის სანდოობის ჩვენება სურთ, უწინარეს ყოვლისა ამას ამბობენ: „ხილვა, რომელი იხილა ესაია“ (ესაია 1:1), და კვლავ: „რომელი იქმნა სიტყვა უფლისაჲ მისდა მიმართ“ (იერ 1:2), და კვლავ: „ამას ამბობს უფალი", და სხვა ამის მსგავსი. ბევრნი თვით ღმერთსაც მჯდომარეს ხედავენ, რამდენადაც მათთვის ხილვა შესაძლებელია. პავლემ კი მჯდომარე არ იხილა, არამედ თავის თავში ჰყავდა ქრისტე, რომელიც ლაპარაკობდა, და იმის ნაცვლად, რომ ეთქვა: „ამას ამბობს უფალი", ამბობდა: „ვინაჲთგან გამოცდასა ეძიებთ მისსა, რომელი-იგი ჩემ მიერ იტყჳს ქრისტე“ (2 კორ 13:3)?...

„ხოლო არა გუნებავს უმეცრებაჲ თქუენი, ძმანო, შესუენებულთა მათთჳს, რაჲთა არა სწუხდეთ, ვითარცა-იგი სხუანი, რომელთა არა აქუს სასოებაჲ.“ (1 თეს 4:13).

1. შესვენებულთა ნუგეში აღდგომის სასოებით

ბევრი რამ მხოლოდ უმეცრების გამო გვაწუხებს, რადგან, თუ მათ კარგად შევიცნობთ, ტკივილს მოვიშორებთ. სწორედ ამას ცხადყოფდა პავლეც, როცა ამბობდა: „ხოლო არა გუნებავს უმეცრებაჲ თქუენი, ძმანო, შესუენებულთა მათთჳს, რაჲთა არა სწუხდეთ, ვითარცა-იგი სხუანი, რომელთა არა აქუს სასოებაჲ.“ (1 თეს 4:13). რის უმეცრებაში არ გინდა, რომ ისინი იყვნენ? აღდგომის შესახებ სწავლებას, ამბობს იგი. რატომ კი არ ამბობ იმ სასჯელზე, რომელიც აღდგომის შესახებ სწავლების უმეცრებისთვის არის განმზადებული? იმიტომ, რომ ეს იქიდანაც ცხადია და აღიარებულიც არის; ამჟამად...

...რადგან, ამბობს: „თქუენ თჳთ ღმრთივ სწავლულნი ხართ სიყუარულისათჳს ურთიერთარს" (1 თეს 4:9). რადგან „და რამეთუ ჰყოფთცა მას ყოველთა მიმართ ძმათა, რომელნი არიან ყოველსა მაკედონიასა" (1 თეს 4:10), და სხვათა ყველას მიმართაცო, ამბობს. ეს სიტყვები ძალზე შემარცხვენელია და იმ საქმის აღსასრულებლად უბიძგებს. და უბრალოდ კი არ ვამბობ, რომ ღმრთივ სწავლულნი ხართ, არამედ ვიცი იმ საქმეებიდან, რასაც აკეთებთ. და ამის გამო მრავალი მოწმობა მისცა მათ. შემდეგ ამბობს: „ხოლო გლოცავ თქუენ, ძმანო, გარდამატებად უფროჲსღა" (1 თეს 4:10), ანუ, უფრო მეტად გამრავლდეთ; და: „და პატივის-ცემის მოყუარე იყვენით და მყუდრო და იქმოდეთ თჳსსა და შურებოდეთ ჴელითა თქუენითა, ვითარცა-იგი გამცენით თქუენ," (1 თეს 4:11), „რაჲთა ხჳდოდით შუენიერად გარეშეთა მათ მიმართ, და ნურარაჲ ვის გიჴმნ." (...

...უქმებულია: ჩვენ მას სიკვდილს აღარ ვუწოდებთ, არამედ მოსვენებასა და ძილს. ასე თავად ქრისტემ თქვა: «ლაზარე, მეგობარმან ჩემმან, დაიძინა» (იოან 11:11); და პავლე თესალონიკელთა მიმართ ეპისტოლეში ამბობს: «ხოლო არა გუნებავს უმეცრებაჲ თქუენი, ძმანო, შესუენებულთა მათთჳს» (1 თეს 4:13). ასევე მონობაც ახლა მხოლოდ სახელია: მონა ის არის, ვინც ცოდვას ჩადის. ხოლო, რომ ქრისტემ, დედამიწაზე მოსულმა, ესეც (მონობა) გააუქმა და მხოლოდ სახელი დატოვა, ან, უფრო ზუსტად, სახელიც კი გააუქმა, ამის შესახებ მოისმინე პავლე, რომელიც ამბობს: «რომელთა მორწმუნენი ესხნენ უფალნი, ნუ შეურაცხ-ჰყოფედ, რამეთუ ძმანი არიან» (1 ტიმ 6:2). ხედავ, სათნოებამ როგორც კი გამოჩნდა, ძმურ ნათესაობაში მოიყვანა ისინი, რომლებიც მანამდე მონობის სახელწოდებით იყვნენ შეკრულნი. «და იქმენინ ქანან», ნათქვამია, «მონა». შენ არ ისარგებლე, ამბობს, სათანადოდ პატივით, ვერ აიტანე ბედნიერება — ძმებთან ღირსებით თანასწორი ყოფნა — ამიტომ მინდა, დამორჩილებით შეიგონო. იგივე მოხდა დასაწყისშიც ცოლთან. მასაც თანასწორი პატივი ჰქონდა ქმართან, მაგრამ, რადგან მინიჭებული პატივით კარგად ვერ ისარგებლა, ხელმწიფებაც წაერთვა და მოისმინა:...

...(მათ. 6,34) ხოლო კეთილ არს, რაჲთა ამის ყოვლისათჳს ვთქუა, რაჲთა იგინიცა დასცხრენ, რომელნი ამას იტყჳან, და არა შფოთი შემოვიღოთ შორის საღმრთოთა სიტყუათა; რამეთუ იტყჳს მოციქული პავლე, ვითარმედ: „გევედრები, რაჲთა არა უქმ იყვნეთ, არამედ მოქმედებით შუენიერად ხჳდოდით“; (შდრ. 1 თეს. 4,11-12) და: „მპარავი იგი ნუღარა იპარავნ, არამედ შურებოდენ ჴელითა თჳსითა, რაჲთა აქუნდეს სხუათაცა მიცემად, რომელთა უჴმდეს“. (ეფეს. 4,28) რამეთუ აჰა ესერა არა ოდენ საქმჱ ბრძანა პავლე, არამედ შრომითცა და ოფლით. და კუალად იგივე იტყჳს, ვი-თარმედ: „საჴმართა ჩემთა და რომელნი იყვნეს ჩემ თანა, ჰმსახურეს ჴელთა ამათ“; (საქმე 20,34) და კუალად თქუმულ არს მისთჳს, ვითარმედ: დაადგრა აკჳლას თანა და პრისკილას და შურებოდა. (შდრ. საქმე 18,2-3) და ჯერ-არს უკუე, რაჲთა თარგმანიცა ვთქუათ ამის სიტყჳსაჲ და არა ოდენ წინააღმდგომსა ვიტყოდით. ამას უკუე ვიტყჳ, ვითარმედ: არაზრუნვაჲ არა თუ არაშრომაჲ არს, არამედ რაჲთა არა შევჰმშჭუალოთ გონებაჲ ჩუენი სოფლისა საქმეთა და გარეწარად გუაქუნდეს საქმჱ ჴორცთაჲ და არა ვიუნჯებდეთ ხვალისა, რამეთუ არა თუ არა ეგების შრომაჲ და...

...ველთა და დაიძინეს“, რომელ-ესე თანაწარუვალ არს.

„შუვაღამეს ოდენ ღადადებაჲ იყო“. - კუალად გამოაჩინებს, ვითარმედ ღამით ყოფად არს აღდგომაჲ იგი ყოველთაჲ. ხოლო „ღაღადებაჲ“ ესე პავლეცა გამოაჩინა და თქუა: „რამეთუ თავადი უფალი ბრძანებითა და ჴმითა ანგელოზთმთავრისაჲთა და საყჳრითა ღმრთისაჲთა გარდამოჴდეს ზეცით“. (1 თეს. 4,16) და რაჲ-მე იყოს „ღაღადებაჲ“ იგი და „საყჳრნი“? - ესერა უფალი გუასწავებს „ღაღადებასა“ მას, ვითარმედ: „ესერა სიძჱ მოვალს, აღდეგით და მიეგებვოდეთ“.

„ხოლო აღაგნეს რაჲ სანთელნი, ეტყოდეს სულელნი იგი ბრძენთა მათ: გუეცით ჩუენ ზეთისაგან თქუენისა“. კუალად სულელ უწოდა მათ, რაჲთა გამოაჩინოს, ვითარმედ არავინ არს უსულელეს და უუგუნურეს მათსა, რო მელნი აქა მოიგებენ საფასეთა და მუნ შიშუველნი წარვლენ, სადა-იგი ჭეშმარიტად საჴმარ არს ჩუენდა სიმდიდრე იგი, მოწყალებისა მიერ მოგებული. და არა ამით ხოლო ჯერითა სულელ უწოდა, არამედ ამისთჳსცა, რომელ უჟამოდ ითხოვდეს და ესვიდეს მოღებად, ვინაჲ-იგი ღონე არა იყო, და-ღაცათუ ფრიად სახიერ და მოწყალე იყვნეს ბრძენნი იგი ქალწულნი და ამით სახითა ცხონდეს. და არცა თუ ყოველსა მას ზეთსა ითხოვდეს მათგან, არამედ კნინოდენსა: „გუეცითო ზეთისაგან თქუენისა, რამეთუ სანთელნი ჩუენნი დაშრტებიან“. არამედ არავე მიემთხჳნეს სათხოველსა მა...

...თა ცნან, რაოდენთა ბოროტთაგან იჴსნებიან და რაბამთა კეთილთა მიემთხუევიან.

ხოლო ვინაჲთგან ესრეთ ცხად და ბრწყინვალე და დიდებულ არს მოსლვაჲ მისი, რაჲსათჳს ანგელოზთაღა მიავლენს წოდებად რჩეულთა მათ? ესე ამისთჳს, რაჲთა უმეტესად პატივ-სცეს მათ ამითცა სახითა. ხოლო პავლე იტყჳს, ვითარმედ: „ღრუბლითა აღიტაცნენო“. (1 თეს. 4,17) აწ უკუე საცნაურ არს, ვითარმედ ოდეს-იგი საყჳრსა დაეცეს და მკუდარნი აღდგენ, მაშინ რჩეულნი იგი შეკრიბნენ ანგელოზთა, ხოლო შეკრებულნი იგი ანგელოზ-თა მიერ აღიტაცნენ ღრუბელთა. და ესე ყოველი მეყსა შინა იქმნას, წამსა თუალისასა, რამეთუ არა თუ ცათა შინა მჯდომარე მიუწოდს მათ, არამედ „თავადი გარდამოჴდეს ზეცით საყჳრითა ღმრთისაჲთა“, (1 თეს. 4,16) ვითარცა მოციქული იტყჳს. ხოლო რასა მოასწავებს ჴმაჲ იგი საყჳრისაჲ? - აღდგომასა და სიხარულსა და გამოჩინებად საკჳრველებისა მის მათ საქმეთაჲსა და შესაწუხებელად ქუედაშთომილთა მათ.

სწავლაჲ ოვ დღისა მისთჳს საშინელისა; და ვითარმედ მრავალნი მცირედისა და უნდოჲსა შრომისათჳს დააკლდებიან კეთილთა მათ საუკუნეთა

ვაჲ ჩემდა დღისა მისთჳს საშინელისა! ჯერ-იყო ჩუენდა სიხარული, ოდესმცა შემოვიდა მის დღისა ჴსენებაჲ, ხოლო აწ ჩუენ სიმრავლისაგან ცოდვათა ჩუენთაჲსა უფროჲსად მწუხარე...

...ლად გამოაჩინებს ჟამსა მას, ოდეს-იგი მსმენელთაგან ეძიებდეს ნაყოფსა მას მათ შორის დათესულისა ქადაგებისასა, და ამისთჳს მკად მომავალსა მას ჟამსა მეორედ მოსლვისა მისისასა იტყჳს, ოდეს მიაგოს კაცად-კაცადსა საქმეთა მათთაებრ.

ხოლო ვითარ სხუასა ადგილსა მოესწავების, ვითარმედ პირველად მართალნი აღიტაცებიან, (შდრ. 1 თეს. 4,16) და აქა იტყჳს, ვითარმედ პირველად ცოდვილნი შეკრებად არიან? აღიტაცებიან პირველად მართალნი შემთხუევად უფლისა, ხოლო დაჯდეს რაჲ ქრისტე განკითხვად, მიეცემიან ცოდვილნი სატანჯველად, და მერმეღა წარვლენ მართალნი სასუფეველად. რამეთუ ვინაჲთგან სუფევაჲ მართალთაჲ ზეცას განწესებულ არს, ხოლო ქრისტე აქა მოვალს განკითხვად ყოველთა, მისცეს რაჲ ცოდვილთათჳს განჩინებაჲ, ვითარცა ბრძანოს, მაშინ, ვითარცა მეუფე დიდებისაჲ, აღდგეს და წარიყვანნეს მოყუარენი თჳსნი ნეტარებასა მას ზეცათა სასუფეველისასა.

ჵ ჭირი იგი და ორკერძო სალმობაჲ უბადრუკთა ცოდვილთაჲ! ერთად, დაწუვაჲ ცეცხლსა შინა უშრეტსა, და მეორედ, გამოვრდომაჲ დიდებისა მისგან სანატრელისა. ამისთჳს გულისჴმა-გჳყოფს უფალი და იტყჳს: „რომელსა ასხენ ყურნი სმენად, ისმინენ!“ არამედ ვითარ ვხედავ, ძმანო, ჩუენ დაგჳყოფიან ყურნი სმენად და არა გულისჴმა-ვჰყოფთ ყოფადსა მას ცოდვილთა წარწყმედასა, არცა გუნებავს მოქცევად უფლისა,...