თარგმანი: აჰა ესერა თჳთვე თარგმნის ზემო თქუმულთა სიტყვათა, ვითარმედ: არა ჴორცთა უძლურება არს საწერტელი იგი, ჴურვებისა ანუ სხჳსა სენთა შემთხუევისა, არამედ უძლურებათა შინა სათნო-უჩნს გინებათა და ჭირთა, დევნულებათა და იწროებათასა, რომელნი შეემთხუეოდინ სახელისათჳს ქრისტესისა. ესე თქუა ზოგად ორთათჳსვე ერისათჳს, რაჲთა არა სირცხჳლ უჩნდეს ღუაწლთა და ჭირთა და დევნულებათა მისთა ზედა, რომელთა შინა იხილვების უმეტესი ძლიერებაჲ ღმრთისაჲ, ვითარ არა მძლავრთა, არცა მფლობელთა, არამედ დევნულთა და ტანჯულთა მიერ დაამორჩილნა კაცნი ქადაგებასა თჳსსა. და კუალად, ცრუმოციქულთა მათთჳსცა, რომელნი ყოველსავე ზედა წინააღმდგომსა ამათსა იქადდეს, — დიდებასა და შუებასა და განსუენებასა, და ამათისა არა-ქონებისათჳს შეასმენდეს მოციქულსა, ვითარცა მრავალმოღუაწესა და ყოვლად გამოჴურვებულსა.
...ლა: რადგან, როცა პავლემ შეიცნო, რომ იმას ითხოვდა, რაც სასარგებლო არ იყო, ამის შემდეგ ღმერთის საქმე იყო, რომ მას სწორედ ის სდომებოდა — და მხურვალედაც სდომებოდა — რაც ღმერთის ნებას შეეფერებოდა. ამიტომაც ამბობდა: „სათნო-მიჩნს უძლურებათა შინა... ჭირთა, დევნულებათა“ ()2. ხოლო თუ ადრე საპირისპირო სურდა, უცოდინრობის გამო სურდა; მაგრამ როცა ისწავლა, რომ ეს ღმერთს სურს, ამის შემდეგ თვითონაც ამას მიიჩნევს სათნოდ. რადგან ღმერთის ნება და მისი მოშიშების ნება ერთმანეთისგან განსხვავებული არ არის; ხოლო თუ ისინიც, როგორც ადამიანები, რაიმე სხვას მოისურვებენ, შემდეგ გამოსწორდებიან.
„დაიცვნეს უფალმან ყოველნი მოყუარენი მისნი და ყოველნი ცოდვილნი მოსრნეს“ (). და ესეც განგების არცთუ მცირე ნაწილია: დაიცვას, უსაფრთხოდ შეინახოს და თავისი განგება მოუვლინოს. ხოლო „ცოდვილებს“ უწოდ...
...2 კორ 12:9). „რამეთუ ძალი ჩემი უძლურებასა შინა სრულ იქმნების“ (); ამიტომაც ამბობს: „ამისთჳს სათნო-მიჩნს უძლურებათა შინა, გინებათა, ჭირთა, დევნულებათა და იწროებათა ქრისტესთჳს“ (). „რამეთუ რაჟამს მოუძლურდე, მაშინ განვძლიერდები“ ().
ხედავ, ფსალმუნის მთქმელიც როგორ მეტად იღვიძებს ჭირში, როგორ მიეშურება ღმრთისკენ და დიდი სიმხურვალით უფრო მტკიცედ ეჭიდება მას — თვით ბოროტებათა ფსკერზეც კი (რადგან ამას ნიშნავს: „მო-რა-აკლდებოდა ჩემგან სული ჩემი“ ()) — და სწორედ მაშინ ხდება განსაკუთრებით მოშურნე? ხოლო სიტყვა „შენ უწყნი ალაგნი ჩემნი“ () სხვა მთარგმნელმა ასე თქვა: „შენ ხომ იცი“. „გზასა ამას, რომელსაცა ვიდოდე, დამირწყეს მე მახე“ ()....
...“** (). რადგან მისთვის სასარგებლო სწორედ ეს იყო: დევნა, ჭირი და შევიწროება. ხოლო როცა გაიგო, რომ ეს სასარგებლო იყო, ამბობდა: „ამისთჳს სათნო-მიჩნს უძლურებათა შინა, გინებათა“ () და „დევნულებათა“ (). ამიტომ უბრალო საქმე როდია სიხარული მაშინ, როცა ღმერთი შეისმენს და სასარგებლოს გვაძლევს.
რადგან ბევრს უსარგებლო რამ სურს და ამით ხარობს; წინასწარმეტყველი კი ასე არ იქცევა, არამედ როგორ? უყვარდა, რადგან ღმერთმა შეისმინა იგი და სასარგებლო მისცა. „მოყო ყური მისი ჩემდა“ (). კვლავ ადამიანური სიტყვებით წარმოაჩენს ღვთის ნებას. ამ სიტყვით კიდევ სხვასაც მიანიშნებს, თითქოს ამბობს: „მე არ ვიყავი ღირსი, რომ შევესმინე, არამედ თვითონ ჩამოვიდა ჩემთან“....