...აღთქმა არანაირ შებილწვას არ დაქვემდებარებოდა, ღმერთი ისეთ შიშს მოჰგვრის აბიმელიქს, რომ მან, შეძრწუნებულმა, ვერ გაბედა სარრას შეხება. სწორედ ამიტომ დაუმატა საღვთო წერილმა, რომ „აბიმელიქ არა შეეხო მას". მაგრამ მეფე ჯერ კიდევ იმართლებს თავის თავს და ამბობს: „უფალო, ნათესავი უმეცარი და მართალი წარსწყმიდოა?" (). ნუთუ ეს იმის ცოდნით გავაკეთე, რომ იგი ცოლია? ნუთუ მინდოდა უცხოელის შეურაცხყოფა? ნუთუ მისი ცოლი წავიყვანე? მისი და ვინდოდი წავეყვანა, ვფიქრობდი, ამით მასაც და მასაც პატივს მივაგებდი. მაშ, „ნათესავი უმეცარი და მართალი წარსწყმიდოა?" ნუთუ, ამბობს, დამღუპავ მე, ვინც ეს სიმართლის სინდისით გავაკეთე? შემდეგ, თავისი სიტყვების ახსნისას, კიდევ ამბობს: „არა მან მრქუა მეა, ვითარმედ: დაჲ ჩემი არს და მან მითხრა, ვითარმედ: ძმაჲ ჩემი არს?" (). შეხედე, რა ერთსულოვნება და თანხმობა ჰქონდათ: თავად, ამბობს აბიმელიქი, მითხრა ეს და მანაც დაადასტურა მისი სიტყვები. „გულითა წრფელითა და სიმართლითა ჴელთათა ვყავ ესე", ამბობს, — ურჯულო რამის ჩადენის განზრახვის გარეშე; ნებადართული, შესაძლებელი საქმე გავაკეთე, რაშიც არაფერი სამხილავია. რა პასუხი გასცა კაცთმოყვარე უფალმა? **„და ჰრქუა მას ღმერთმან ძილსა...
დაბადება 20:4
3. მოევლინა ღამით სიზმარში აბიმელექს ღმერთი და უთხრა: მოკვდები ამ ქალის გამო, შენ რომ მოიყვანე. რადგან ქმრიანია იგი.4. აბიმელექი არ მიჰკარებია ქალს. უთხრა: უფალო, ნუთუ მართალ ხალხს დაღუპავ?5. განა თავად არ მითხრა, ჩემი და არისო? ქალმაც ხომ მითხრა, ჩემი ძმა არისო ეს კაცი? წრფელი გულითა და უმწიკვლო ხელით გავაკეთე ეს.
დაბადება თავი 20