...ე კი ამ სიტყვებით დროებით დაამშვიდა, თავად კი უფრო დიდსა და ძლიერ მწუხარებას განიცდიდა, როცა ფიქრობდა ამ სიტყვებზე, ძის სხეულის სილამაზეს უყურებდა, სულის კეთილშობილებას, მის მორჩილებას, მომხიბვლელობასა და სიჭაბუკის ყვავილოვან ასაკს. „წარვიდეს ორნივე ზოგად და მიიწივნეს ადგილსა მას, რომელსა ჰრქუა მას ღმერთმან" (). მივიდნენ, ამბობს წერილი, მაღალ მთაზე, რომელიც ღმერთმა უჩვენა, „და აღაშენა აბრაჰამ საკურთხეველი". კვლავ მიკვირს მართლის მამაცობა — როგორ შეძლო საკურთხევლის აგება, როგორ ეყო ამისთვის ძალა, როგორ არ შეიმუსრა სულით შინაგანი ტანჯვისგან? მაგრამ აი, საკურთხეველიც აღამართა, შეშაც დააწყო მასზე, „და შეკრა ისაკი, ძე თჳსი, და დადვა იგი საკურთხეველსა მას ზედა შეშასა თანა. და განყო ჴელი თჳსი მოღებად მახჳლისა დაკლვად ძისა თჳსისა" ().
3. ანგელოზის ხმა და ვერძის შეწირვა — ქრისტეს ჯვრის წინასახე (22:11–13)
არ დავტოვოთ, საყვარელნო, ეს თხრობა ყურადღების მიღმა, არამედ ვიფიქროთ, როგორ არ განეშორა სხეულს მამამთავრის სული, როგორ ეყო ძალა საკუთარი ხელებით შეეკრა და შეშაზე დაედო საყვარელი, გულისთვის ძვირფასი, მხოლოდშობილი ძე. **„და განყო, — ამბობს წერილი, — ჴელი თჳსი მოღებად მახჳლისა დაკლვად...