დაბადება 31:24

...მამისა შენისა და ვიყო მე შენ თანა"** — თავადვე ახლაც ავლენს თავის განგებას. ხედავდა რა, რომ ლაბანი ძლიერი მძვინვარებით მისდევდა მართალს და მისგან, ასე ვთქვათ, გაქცევის საზღაურის მოთხოვნას აპირებდა, ღმერთი ლაბანს ღამით ძილში ეჩვენება. „ხოლო მოვიდა, — ნათქვამია, — ღმერთი ლაბანისა ჩუენებად ღამე და ჰრქუა მას" (დაბ 31:24). შეხედე, როგორ იმდენად ზრუნავს ღმერთი მართალზე, რომ ლაბანთანაც კი საუბრისკენ ინება, რომ მისი სული შეერყია და თავდასხმისგან ეკავებინა. „ეკრძალე, ნუუკუე ეტყოდე იაკობს ფიცხელად" (დაბ 31:24). დიდია უფლის სახიერება! ხედავდა, რომ ლაბანი ბრძოლისკენ ისწრაფვოდა, მართალზე თავდასხმას აპირებდა, ამიტომ ღმერთი თავისი სიტყვით აჩერებს მის განზრახვას და ეუბნება: „ეკრძალე, ნუუკუე ეტყოდე იაკობს ფიცხელად". ნუ ბედავ, ამბობს, იაკობის სიტყვითაც კი შეწუხებას; ეკრძალე, შეიკავე თავი ბოროტი განზრახვისგან, დამშვიდდი, მოთოკე გარისხებული სული და ნუ მისცემ თავს უფლებას, იაკობი სიტყვითაც კი შეაწუხო. და შენიშნე უფლის კაცთმოყვარეობა: არ უბრძანა ლაბანს სახლში დაბრუნებულიყო, არამედ მხოლოდ ის უბრძანა, რომ მართალს რაიმე მძიმე და შეურაცხმყოფელი არ ეთქვა. რატომ და რისთვის? იმისთვის, რომ მართალს თავად, საკუთარი გამოცდილებ...