დაბადება 31:26

...ველა მხრიდან გვიცავს და დაუძლეველს გვხდის. ასე მოხდა იაკობთანაც. ის, ვინც ასეთი მძვინვარებით სურდა მართლისთვის ეწია და გაქცევისთვის დაესაჯა, არა მხოლოდ რაიმე უხეშსა და არასასიამოვნოს არ ეუბნება, არამედ, როგორც მამა ძესთან საუბარში, სიმშვიდით მიმართავს და ეუბნება: „რაჲ ესე მიყავ? რაჲსა იდუმალ წარმოივლტოდე?" (დაბ 31:26). შეხედე, რა ცვლილება! შეხედე, როგორ მიბაძავს ცხვრის მშვიდობას ის, ვინც მხეცივით მძვინვარებდა! „რაჲსა იდუმალ წარმოივლტოდე? დამპარენ-ცა და წარმოიყუანენ ასულნი ჩემნი, ვითარცა ტყუენი მახჳლითა?" რატომ, ამბობს, ასე მოიქეცი? რა მოგივიდა? რატომ ასე ფარულად მოაწყვე წასვლა? „და თუმცა მითხრა მე, წარმო-მცა-გგზავნე შენ სახიობითა, ბობღნითა და ქნარითა. არა ვღირდია ამბორის-ყოფად ყრმათა ჩემთა და ასულთა ჩემთა: ხოლო აწ უგუნურად ჰყავ" (დაბ 31:27–28). შეხედე, როგორ ამხელს თავად თავს და საკუთარი ბაგეებით აღიარებს, რომ მართლისთვის ბოროტების ჩადენას აპირებდა; მაგრამ ღვთის განგებამ მის განზრახვას ხელი შეუშალა: „და აწცა შემძლებელ არს ჴელი ჩემი ბოროტის-ყოფად შენდა. არამედ ღმერთმან მამისა შენისამან მრქუა მე გუშინ: ეკრძალე თავსა შენსა, ნუუკუე ეტყოდი იაკობს ბოროტსა" (დაბ 31:29). წარმოიდგინე, რა ნუგეშს მისცე...