...არავლინეთ ერთი თქუენგანი და მოიყუანეთ იგი"**, ხოლო, სანამ არ მოვა, საპყრობილეში დარჩებით. მისი მოსვლით განირკვევა, სიმართლეს ამბობთ თუ არა, და მაშინ ყოველგვარი ეჭვისგან თავისუფალნი იქნებით. თუ ეს არ მოხდება, ცხადი იქნება, რომ მსტოვარნი ხართ და ამისთვის მოსულხართ აქ. ეს რომ თქვა, „შესხნა იგინი საპყრობილესა" (). აი, როგორ გამოცდის მათ გრძნობებსა და იმით, რასაც მათთან აკეთებს, ძმისადმი სიყვარულს ამჟღავნებს. სამი დღის შემდეგ თავისთან მოუხმო და უთხრა: „ესე ჰყავთ და სცხოვნდეთ, რამეთუ მე ღმრთისა მეშინის. უკუეთუ ხართ მშჳდობისანი. ძმაჲ თქუენი ერთი დავიყენო საპყრობილესა შინა, ხოლო თქუენ წარვედით და წარიღეთ სყიდული ეგე იფქლი თქუენი და ძმა იგი თქუენი მოიყუანეთ ჩემდა, და მაშინ-ღა თუ სარწმუნო იყვნენ სიტყუანი ეგე თქუენნი; უკეთუ არა, მოსწყდეთ" (დაბ 42:18–20).
შენიშნე კეთილგონიერება. რადგან სურდა მათთვისაც კეთილგანწყობა გამოეჩინა, მამის საჭიროებაც დაეკმაყოფილებინა და ძმის შესახებაც ზუსტი ჭეშმარიტება შეეტყო, ბრძანა ერთ-ერთი ძმა დაეტოვებინათ, დანარჩენებს კი დაბრუნების ნება მისცა. მაგრამ შეხედე, როგორ აღდგება ახლა მოუსყიდველი მოსამართლე — სინდისი, მიუხედავად იმისა, რომ არავინ ამხელს მათ და არავინ მიჰყავს სამსჯავროზე, და როგორ ადანაშაულებენ თავიან...