დაბადება 42:2

...ლს მათ და არავინ მიჰყავს სამსჯავროზე, და როგორ ადანაშაულებენ თავიანთ თავს. „ჰრქუა", — ნათქვამია, — „კაცად-კაცადმან ძმასა თჳსსა: ჰე, ცოდვასა შინა ვართ ძმისათჳს ჩუენისა, რამეთუ უგულებელს-ვყავთ ჭირი სულისა მისისა, რაჟამს-იგი გვევედრებოდა ჩუენ და არა ვისმინეთ მისი. ამისთჳს მოიწია ჩუენ ზედა ყოველი ესე ჭირი" (დაბ 42:21). ასეთია ცოდვა. როცა ის უკვე საქმით ჩადენილია, მაშინ ამჟღავნებს თავის უდიდეს უგუნურებას. როგორც მსმელი, ძლიერი ღვინით რომ თვრება, სრულებით ვერ გრძნობს ღვინისგან ზიანს, მაგრამ შემდეგ თავად გამოცდილებით შეიცნობს, როგორ არის ის დამღუპველი, — ისევე ცოდვა: სანამ ჯერ არ არის ჩადენილი, გონებას აბნელებს და სქელ ღრუბელივით ჭკუას ბურავს; ხოლო მერე აღდგება სინდისი და ყოველ მამხილებელზე ძლიერად აწვალებს აზრს, საქციელის სისაძაგლეს გამოააშკარავებს. აი, ესენიც ახლა გონს მოდიან, და, როცა უკვე აშკარად მუქარის საფრთხეს ხედავენ, მაშინ აღიარებენ, რა ჩაიდინეს, და ამბობენ: „ჰე, ცოდვასა შინა ვართ ძმისათჳს ჩუენისა, რამეთუ უგულებელს-ვყავთ ჭირი სულისა მისისა". არა შემთხვევითა და არა უმიზეზოდ ამას ვითმენთ, ამბობენ, არამედ სამართლიანად და ძალიან სამართლიანად. ეს სასჯელი ჩვენი არაადამიანურობისა და სასტიკობისთვისაა, რომელიც ძმის მიმართ გამოვიჩინეთ: **„რ...