...მართალ კაცს მწუხარებას აღძრავდა. ხოლო ამ სამწუხარო თხრობის შემდეგ, როცა ძაძებს ცლიდნენ, თითოეულმა თავისი ვერცხლი იპოვა, და ისინიც და მამაც შეშინდნენ. და აი, ამ ჟამს მოხუცი კვლავ ცრემლებს ღვრის. რას ეუბნება? „მე უშვილო მქმენით, იოსებ არა არს, სჳმეონ არა არს და ბენიამენ-ღა მიმიღოთ, ჩემ ზედა იქმნა ესე ყოველი" (). ცოტა იყო, ამბობს, ჩემი ცრემლები იოსების გამო, თქვენ სიმეონიც მიუმატეთ. და ამაზეც ჯერ კიდევ არ შეწყვეტილა ჩემი მწუხარება. თქვენ ბენიამინიც გინდათ წამართვათ. „ჩემ ზედა იქმნა ესე ყოველი". ეს სიტყვები საკმარისად გვიჩვენებს, როგორ გლეჯდა მამის გულს ტკივილი. როგორც იოსების მიმართ ყოველგვარ იმედს კარგავდა (ფიქრობდა, მხეცმა შეჭამაო), ისე სიმეონის მიმართაც სასოწარკვეთილებას ეძლეოდა, ხოლო ბოლოს ბენიამინის გამოც კანკალებდა. მაგრამ ჯერ კიდევ წინ ეღობებოდა და ყმაწვილს არ უშვებდა. „მიუგო რუბენ მამასა თჳსსა და ჰრქუა: ორნი ესე ძენი ჩემნი მოსწყჳდენ, უკუეთუ არა მოვიყვანო ეგე შენდა. მომეც მე ეგე ჴელთა ჩემთა და მე აღმოგგუარო ეგე შენ" (). მომანდე, ამბობს, ჩემ ხელში ჩაბარდე, მე დაგიბრუნებ.
4. იაკობის მწუხარება და ბენიამინის გაგზავნა (42:38–43:18)
რუბენი ასე იქცეოდა იმ ფიქრით, რომ ბენიამინ...