...დახრილი. ადამიანი კი ზეცისკენ არის მიმართული, რათა იქაური საგნები მიმოიხილოს, მათ შესახებ სიბრძნისმოყვარეობას ეწეოდეს, ისინი წარმოისახოს და სულის მახვილი თვალი ჰქონდეს. ამიტომაც ამბობდა ერთი ბრძენი: „ბრძნისა თუალნი თავსა მისსა“ (), ესე იგი, იგი განშორებულია ყოველივე ქვემოთ მყოფს, ზეცაში მოქალაქეობს და ზენა საგნებს წარმოისახავს. „ნუ მისცემ შეძრვად ფერჴსა შენსა, არცა ჰრულეს მცველსა შენსა“ (). ხედავ, რამდენ მოშურნეობას მოითხოვს ჩვენგან ეს სიტყვა? რადგან, რაკი შეწევნა ახსენეს და ზეგარდამო შეწევნას მოუხმობენ, იგი შეაგონებს და ურჩევს, თითქოს ამას ამბობდეს: თუ გსურს მისით დატკბე, შენგან რაც არის, ისიც შემოიტანე.
და რა არის ის, რასაც იგი გვირჩევს? მოისმინე: „ნუ მისცემ შეძრვად ფერჴსა შენსა“ (), ესე იგი, ნუ წაიქცევი, საცდურში ნუ ჩავარდები, და მაშინ გეყოლება ღმერთი, რომელიც ხელს გამოგიწვდის, არ მიგატოვებს და არ...