ეკლესიასტე 2:6

...ე სახლებ, დავჰნერგენ მე სავენაჴენი“** (ეკლ 2:4), „ვიქმენ მე მტილები და სამოთხეები და დავნერგენ ხენი მას შინა, ყოველი ნაყოფიერნი“ (ეკლ 2:5), „და ვიქმენ მე ავაზანნი და საბანელნი წყალთანი რწყვად მათგან მაღნარნი მცენარეთანი“ (ეკლ 2:6), „მოვიგე მონები და მჴევლები, და სახლისა ნაშობნი მესხნეს მე, დამონაგებნი ველთანი და მროწეულთაჲ ფრიადი იყო ჩემი უფროს ყოველთა, რაოდენი იყვნეს უწინარეს ჩემსა იერუსალიმს“ (ეკლ 2:7), „შევკრიბე მე ოქროცა და ვეცხლიცა უფროს მეფეთა და სოფელთა, და ვყვენ ჩემდა შემასხმელნი მამანი და დედანი საშუებელად ძეთა თანა კაცთასა, და ვყვენ ჩემდა მწდენი მამანი და დედანი“ (ეკლ 2:8)¹. რამეთუ არავინ ყოფილა ასე ფუფუნებაში მცხოვრები, არავინ — ასე დიდებული, არავინ — ასე ბრძენი, არავინ — ასე მმართველი, არავინ — ისე, რომ ყველაფერი თავისი სურვილისამებრ წარმატებით განხორციელებული ეხილა. მაშ, რა?...