ეფესელთა მიმართ 4:13

თარგმანი: ესრეთ იტყჳს, ვითარმედ: მუნამდე არს შრომაჲ ჩუენი თითოსახეთა მიერ მსახურებათა, ვიდრემდის თანა-წარვჰჴდეთ სიჩჩოებასა და ვიქმნნეთ მამაკაც სრულ, არღარა სხუებრ და სხუებრ მეტყუელ შჯულთა მართლისა სარწმუნოებისათა, არამედ სწორითა გონებითა გურწმენეს ქრისტე, ვითარცა შუენის მამაკაცსა, დამტკიცებულსა ცნობითა, და არა ჩჩჳლსა, მიმოტაცებულსა გონებითა; რამეთუ ესრეთ იქმნების სისრულე სულიერისა ჰასაკისაჲ მეცნიერებითა ქრისტეს სავსებისაჲთა, ვითარმედ იგივე ერთი არს ძე პირველ საუკუნეთა თანაარსი და თანადაუსაბამოჲ მამისაჲ, და იგივე უკუანაჲსკნელთა ჟამთა განკაცებული ქალწულისაგან, ერთი გუამი ორითა ბუნებითა, ყოვლითურთ სრული — ღმრთეებითა და კაცებითა, რამეთუ ამას გულისჴმის-ყოფასა უწოდს მოციქული მამაკაცად სრულად, რაჲთა მეცნიერ ვიყვნეთ საზომსა ჰასაკისა ქრისტეს სავსებისასა, რომელ არს ღმრთად ჭეშმარიტად და კაცად ჭეშმარიტად აღსაარებაჲ მისი.

...ცხილ ვიყავ, ვითარცა ყრმაჲ; ხოლო ოდეს ვიქმენ მამაკაც, დაუტევე სიყრმისაჲ იგი“** (1 კორ 13:11), რადგან იგი აწინდელ და მომავალ საუკუნეზე საუბრობს. და კვლავ: „ვიდრემდე მივიწინეთ ყოველნი“ — „მამაკაცად სრულად, საზომად ჰასაკისა“ (ეფეს 4:13). რადგან, ამბობს, აწინდელ ცხოვრებაში, თითქოს რომელიმე გამზრდელთან, ამ ქმნილებით ვიზრდებით; ხოლო როცა მეუფის სახლში შეყვანა გველის, ხრწნილების სამოსელს ვიხდით, უხრწნელებას ვიმოსავთ და სხვა ხვედრში გადავდივართ.

ეს ანდერძი იმითაც დაემუქრა მრავალს, რომ წილის გარეშე დარჩებოდნენ, თუ ჩაწერილი პირობების ღირსნი არ გახდებოდნენ. მაგრამ ვნახოთ, მაშ, რა არის ეს წილი. „რომელი თუალმან არა იხილა, და ყურსა არა ესმა, და გულსა კაცისასა არა მოუჴდა“ (1 კორ 2:9). მაშ, როგორ უნდა გვესარგებლა ამ ყოველივეთი აწინდელ ცხოვრებაში, როდესაც თვით ამ ყოველივეს ცოდნაც ჩვენს გონებას აღემატება?...