თ ა რ გ მ ა ნ ი: ესე სიტყუანი არიან სიკუდილისათჳს და ჯუარს-ცუმისა, რომელ მათისა მწუხარებისა მომატყუებელ იქმნა. „ხოლო სოფელსა უხაროდისო“. „სოფლად“ აქა ერსა მას ამაოებისა მეძიებელსა იტყჳს, რომელთა უხაროდა ამას ზედა, ხოლო მათ ვინაჲთგან არა უნდა სიკუდილი მისი, ამისთჳს ადრე ირწმუნებდეს ამას, ვითარმედ არა მოკუდეს; და მერმე ესმა რაჲ, ვითარმედ მოკუდების, იწყეს ცილობად და იჭუად, რამეთუ არა იცოდეს, რაჲ არს იგი, ვითარმედ: „სტიროდით და სწუხდეთ, არამედ მწუხარებაჲ თქუენი სიხარულად გარდაიქცეს“ (16,20). ხოლო თავადი უჩუენებდა, ვითარმედ შემდგომად მწუხარებისა სიხარული ყოფად არს, და ვითარმედ მწუხარებაჲ იგი ჰყოფს სიხარულსა, და ვითარმედ მწუხარებაჲ იგი მცირედ ჟამ არს, ხოლო სიხარული უკუნისამდე იყოს. ამისთჳს იგავი სოფლისა საქმეთაგან მოიღო და ჰრქუა:
იოანეს სახარება 16:20
19. იესო მიხვდა, რომ შეკითხვა სურდათ, და უთხრა მათ: იმისთვის ეკითხებით ერთმანეთს, რომ ვთქვი: ცოტაც და, ვეღარ მიხილავთ; კიდევ ცოტაც, და მიხილავთ-მეთქი?20. ჭეშმარიტად, ჭეშმარიტად გეუბნებით თქვენ: იტირებთ და ივაგლახებთ, ქვეყანა კი იხარებს; დამწუხრდებით, მაგრამ წუხილი სიხარულად გექცევათ.21. ქალი შობისს წუხს, ვიიდან მოაწია იმისმა ჟამმა; მაგრამ ყრმას რომ შობს, სიხარულისგან აღარ ახსოვს ტანჯვა, რადგანაც ადამიანი იშვა ამქვეყნად.
იოანეს სახარება თავი 16