იობი 7:1

...საჭირველ გზაჲ"** (მათ 7:14)? ან ის, ვინც ისმინა: „სოფელსა ამას ჭირი გაქუს" (იოან 16:33)? თუ იმ დროშიც იობი ამბობდა: „განსაცდელი არსა ცხორებაჲ კაცისაჲ ქუეყანასა ზედა" (იობ 7:1), ახლა მით უფრო არა? ამბობს: „ხოლო უკეთურნი კაცნი და გრძნეულნი წარემატებოდიან უძჳრესისა მიმართ, აცთუნებდენ და სცთებოდიან" (2 ტიმ 3:13). ნურაფერი შეგაძრწუნებს ამათგან, ამბობს: თუკი ისინი კეთილდღეობაში არიან, შენ კი განსაცდელებში, საქმის ბუნება ასეთია.

ჩემი მაგალითიდან შეგიძლია ისწავლო, რომ შეუძლებელია კაცი, რომელიც ბოროტებს ებრძვის, ჭირში არ იყოს. შეუძლებელია მოკრივე ფუფუნებაში იყოს; შეუძლებელია მოჭიდავე ნადიმობდეს. ამიტომ ნურცერთი მოღვაწე განსვენებას ნუ ეძიებს და ნურავინ ეძებს უდარდელ ყოფას. აწმყო კვლავ არის ბრძოლა, ომი, ჭირი, შევიწროება, განსაცდელის ადგილი, მოღვა...

...ტიკისა; მასშია აღდგომისა და ამაღლების უნარი და დაცემისა და ყოველივეს განადგურების შესაძლებლობა. არჩევანის უფლება ღმერთმა ჩვენ მოგვანიჭა. ჩვენზეა დამოკიდებული, რომელ გზას გავყვებით.

უფალო „რა არის ადამიანი, რომ ასე განადიდე და მისკენ მიგიპყრია გულისყური? რომ მოინახულებ ყოველ დილით და გამოსცდი ყოველ წამს?“ (იობი 7,17-18). ვინ არის იგი, რატომ ცხოვრობს დედამიწაზე და საით მიდის? - აი კითხვები, რომელნიც აუცილებლად შეგვახსენებენ თავს.

ზოგიერთს ჰგონია, რომ ისინი არსად არ მიდიან, და აქედან გამომდინარე, მათი სიცოცხლეც მიწიერ არსებობასთან ერთად ქრება. მათ შესახებ მოციქული იაკობი ასე ბრძანებს: „რა არის თქვენი სიცოცხლე? - კვამლი, რომელიც ცოტა ხანს ჩანს და მსწრაფლ განქარდება“ (იაკ. 4,19).

ჩვენ კი, მართლმადიდებელ ქრისტიანებს, გვწამს, რომ ადამიანი შექმნილია ღვთის ხატად, ხოლო მსგავსებას უნდა მივაღწიოთ ჭეშმარიტი სარწმუნოებით, სიყვარულით, სასოებით, კეთილზნეობით... და მოვიპოვოთ მარადიული ნეტარი ცხოვრება.

გვწამს, რომ ამქვეყნიური ყოფა მხოლოდ დროებითი მოვლენაა, იგია გამოცდა ჩვენი სულისა, მოსამზადებელი საფეხური მარადიულობისა, რომელთანაც თითოეული განვლილი დღე სულ უფრო გვაახლოებს.

ჩვენი ცხოვრება უდაბნოში მოგზაურობას ჰგავს, ს...

...- ამისთჳს, რამეთუ უგულისჴმოდ ვიკითხავთ. ხოლო უკუეთუ გულისჴმა-ვყოთ, სხუანი იყვნეს განსაცდელნი, უმეტესად შემძლებელნი შეწუხებად მისა: პირველად, რამეთუ არა იცოდა სასუფეველისათჳს ცათაჲსა და მერმისა მისთჳს აღდგომისა განცხადებულად, ვითარ-ესე აწ საცნაურ არს. ამისთჳს იტყოდა: „არა უკუნისამდე ვცხონდე, რაჲთა სულგრძელ ვიქმნე“; (იობ 7,16) მეორედ, რამეთუ მრავალი სათნოებაჲ იცოდა თავისა თჳსისაჲ და ხედვიდა წინააღმდგომსა; მესამედ, რომელ ვერ ჰპოებდა ბრალსა თჳსსა; მეოთხედ, რამეთუ ჰგონებდა, თუ რისხვისაგან ღმრთისა მოიწია იგი ყოველი; მეხუთედ, რამეთუ ესმოდა მეგობართაჲ მათ, ვითარ შეასმენდეს მას, ვითარცა ბოროტისმოქმედსა; მეექუსედ, რამეთუ ხედვიდა, ვითარმედ კაცნი ბოროტისმოქმედნი იშუებდეს და ეკიცხევდეს მას; მეშჳდედ, რამეთუ არა აქუნდა პირველ მისა ყოფილი ესევითარი სახე, რაჲთამცა ხედვიდა მას. ესე ყოველი შემძლებელ იყო შერყევად კლდისაცა მყარისა, არამედ მისი გონებაჲ ვერ შეარყია. იხილეთღა აწ, რაოდენი სწავლაჲ გჳსწავიეს: სასუფეველსა მოველით და აღდგომასა მერმესა, და სახენი სათნოებისანი ბევრეულნი გუქონან; და უკუეთუ მცირე რაჲმე განსაცდელი შეგუემთხჳოს, წარვიწირავთ ცხორებასა ჩუენსა, ხოლო იგი ყოველსა ახოვნად თავს-იდებდა.

არცა თუ დედაკაცისა მის სიტყუათა შეუძლეს შერყევად გონებისა მისისა, რომელ...