ლუკას სახარება 18:5

[თ. 18; მ. 1-8]

1. ეტყოდა მათ იგავსაცა, ვითარ-იგი ჯერ-არს მათა მარადის ლოცვაჲ, და რაჲთა არა ეწყინებოდის ლოცვასა შინა. 2. და იტყოდა: მსაჯული ვინმე იყო ქალაქსა შინა, ღმრთისა არა ეშინოდა და კაცთაგან არა ჰრცხუენოდა. 3. და ქურივი ვინმე იყო მასვე ქალაქსა შინა. და მოვიდის მისა და ეტყჳნ: მისაჯე მე წინამოსაჯულისაგან ჩემისა. 4. და არა ისმინის მისი, ვიდრე რომლად ჟამადმდე. ამისა შემდგომად თქუა გულსა შინა თჳსსა: დაღათუ ღმრთისა არა მეშინის და კაცთაგან არა მრცხუენის, 5. ამისთჳს, რამეთუ შრომასა შემამთხუევს მე მარადის ქურივი ესე, უსაჯო მას, რაჲთა არა მარადის მოვიდოდის და მაწყინებდეს მე. 6. და ჰრქუა მათ უფალმან: ისმინეთ, რასა-იგი მსაჯული სიცრუვისაჲ იტყვს. 7. ხოლო ღმერთმან არა-მე ყოსა შურის-გებაჲ რჩეულთა მისთაჲ, რომელნი ღაღადებენ მისა დღე და ღამე, და სულგრძელ არს მათ ზედა? 8. გეტყჳ თქუენ: ყოს შურის-გებაჲ მათთჳს ადრე. ხოლო მო-რაჲ-ვიდეს ძე კაცისაჲ, პოვოს-მეა სარწმუნოებაჲ ქუეყანასა ზედა?

რამდენადაც უფალმა მწუხარებანი და საფრთხეები ახსენა, მათგან კურნებასაც გვთავაზობს. ეს კურნება ლოცვაა და არა უბრალოდ ლოცვა, არამედ განუწყევეტელი და გაძლიერებული...

...ის შემიწყალნეს“** (ფსალმ 122:2). ამიტომ შენც განუწყვეტლივ დარჩი: მიიღებ თუ არ მიიღებ; თუნდაც არ მიიღო, ნუ განეშორები, და აუცილებლად მიიღებ. რადგან თუ ის სასტიკი მსაჯული ქვრივის დაჟინებულმა მისვლამ მოალბო (ლუკ 18:5), შენ რა გამართლება გექნება, ასე სწრაფად რომ განდგები, მოწყინებას ეძლევი და დუნდები? ნუთუ ვერ ხედავ, როგორ არიან მხევლები თავიანთ ქალბატონებს მიჯაჭვულნი და არც გონებას, არც თვალს არ უშვებენ გარეთ სახეტიალოდ? შენც ასე მოიქეცი: მხოლოდ ღმერთს მიჰყევი, ყოველივე სხვა მიატოვე, მისი გახდი და აუცილებლად მიიღებ იმას, რასაც სასარგებლოდ ითხოვ.

„მიწყალენ ჩუენ, უფალო, მიწყალენ ჩუენ, რამეთუ მრავლითა აღვივსენით ჩუენ შეურაცხებითა.“ (ფსალმ 122:3). „უფროჲსად აღივსო სული ჩუენი“ (ფსალმ 122:4). ხედავ შემუსვრილ გონებას? წყალობით ხსნას ითხოვენ; თანაც არა ისე, თითქოს წყალობა ღირსებით...