„შენდამი აღვიხილენ თუალნი ჩემნი, რომელი დამკჳდრებულ ხარ ცათა შინა.“ ().
1. ზეცისკენ მზერა და წყალობის ვედრება
ხედავ, ყველგან როგორ ბრწყინავს ტყვეობის სარგებელი: ისინი, ვინც ყოველთვის ამქვეყნიურ საქმეებს იყვნენ მიჯაჭვულნი, ასურელებსა და ეგვიპტელებს ენდობოდნენ, გალავანთა გარემოცვასა და სიმდიდრის სიუხვეს, ყოველივე ამას მოსწყდნენ, უძლეველ ხელს შეაფარეს თავი, იმ სასოებას ეკიდებიან, მაღალ აზრს იძენენ, მიწისგან და ტაძრის გარშემო საქმიანობისგან განთავისუფლდნენ, რადგან მათ ტაძარი დაუნგრიეს, და ამიერიდან ღმერთს ზეციდან მოუხმობენ. ცაში მკვიდრად კი იმიტომ იწოდება, არა თითქოს ადგილით იყოს შემოფარგლული, შორს იყოს ასეთი რამ, რადგან თავადვე ავსებს ყოველივეს, არამედ იმიტომ, რომ უფრო მეტად იქაურ ძალებში განისვენებს; ვინაიდან ადამიანებშიც ითქმის, რომ მკვიდრობს: „დავიმკჳდრო და ვიქცეოდი მათ შორის“ (). ამრიგად, ბარბაროსთა ქვეყანაში ყოფნისას არამცირე სწავლებანი მიიღეს: როგორც ყოველივე ამქვეყნიურისგან განცალკევება, ისე ცხადად ცოდნა იმისა, რომ ღმერთი, სადაც კი მოუხმობენ, ადვილად ყურად იღებს. რადგან ახალი ცხოვრების წესის სხივი უკვე ამობრწყინებას აპირებდა, წინასწარმეტყველი იწყებს მომავალთა წინასწარ აჟღერებას და ადგილთა დაცვით წესს ნელ-ნელა, თითქოს მინიშნებებით, აუქმებს: „აჰა, ესერა, ვითარცა თუალნი მონათანი, ჴელთა მიმართ უფალთა მათთასა და ვითარცა თუალნი მჴევალისანი, ჴელთა მიმართ დედოფლისა თჳსისათა, ეგრეთცა თუალნი ჩემნი, უფლისა მიმართ, ღმრთისა ჩუენისა, ვიდრემდის შემიწყალნეს ჩუენ.“ (). აქაც კვლავ იხილე ღვთისმოშიშების გაძლიერება: ისინი მხოლოდ მცირე ხნით კი არ სასოებენ, არამედ მუდმივად მიჯაჭვულნი არიან და მოუცილებლად მოელიან.
ამიტომაც მოიტანეს მაგალითი და სწორედ ამას მიანიშნებდნენ: მათ არავითარი სხვა მხრიდან არა აქვთ შეწევნისა და მოკავშირეობის სასოება და არც სხვა რამისკენ იხედებიან, რადგან მხევალსა და მსახურსაც საზრდოს, სამოსლისა და სხვა ცხოვრებისეული საჭიროების ერთი საფუძველი აქვთ, ბატონებისკენ ყურება; და არ განეშორებიან, არამედ რჩებიან, ვიდრე მიიღებენ, ხოლო როცა მიიღებენ, მადლიერნი არიან; და ეს არის მათი მუდმივი საქმე. ამრიგად, სურდა ეჩვენებინა, რომ მისკენ იხედებიან, ამას მუდმივად აკეთებენ, სხვა სასოება არ გააჩნიათ, იმ მოკავშირეობიდან მომდინარე მოლოდინს არიან მიჯაჭვულნი და მათი ყოველივე მას ეკუთვნის; ამიტომ ახსენა მხევალი და მონები. შეხედე, როგორ აქცია ახლა უბედურებამ ისე უკეთესებად ისინი, ვისაც ადრე ღმერთისკენ სირბილს შეაგონებდნენ და ვინც ამას ზიზღითა და მოდუნებით ხვდებოდა, რომ მისგან განშორება აღარ სურთ, არამედ რჩებიან, მსახურებენ და მისგან ითხოვენ: „ვიდრემდის შემიწყალნეს ჩუენ“ (). არ თქვა: ვიდრე ჯილდოს მისცემს, არც: ვიდრე საზღაურს მიუზღავს, არამედ: „ვიდრემდის შემიწყალნეს“ (). ამიტომ შენც მუდმივად იდექი: მიიღებ თუ ვერ მიიღებ; თუ ვერ მიიღებ, ნუ განეშორები, და აუცილებლად მიიღებ. რადგან თუ ის სასტიკი მსაჯული ქვრივის დაჟინებულმა დგომამაც მოალბო (), შენ რა გამართლება გექნებოდა, ასე სწრაფად რომ გარბიხარ, სულმოკლეობ და დუნდები? ვერ ხედავ, როგორ ეკიდებიან მხევლები თავიანთ ქალბატონებს და არც გონებას, არც თვალს გარეთ ხეტიალის ნებას არ აძლევენ? ასევე შენც მოიქეცი: მხოლოდ ღმერთს მიჰყევი, ყოველივე სხვა მიატოვე, მისი გახდი, და აუცილებლად მიიღებ იმას, რასაც სასარგებლოდ ითხოვ.
„მიწყალენ ჩუენ, უფალო, მიწყალენ ჩუენ, რამეთუ მრავლითა აღვივსენით ჩუენ შეურაცხებითა.“ (). „უფროჲსად აღივსო სული ჩუენი“ (). ხედავ შემუსვრილ გონებას? წყალობით ხსნას ითხოვენ; და წყალობასაც კი არა ისე, თითქოს ღირსებით ეკუთვნოდეთ, არამედ იმიტომ, რომ დიდი სასჯელი მოიხადეს, როგორც დანიელიც ამბობს: „შევმცირდით უფროს ყოველთა ნათესავთა“ (). ამასვე ამბობენ ისინიც თავიანთ ვედრებაში: უკიდურესი უბედურება გადავიტანეთ, სამშობლოსა და თავისუფლებას მოვაკლდით, ბარბაროსთა მონები გავხდით, შეურაცხყოფილნი დავრჩით, შიმშილით, ტანჯვითა და წყურვილით დავიქანცეთ, შეგვაფურთხეს, შეგვთელეს და მთელი დრო ასე გავატარეთ; ამიტომ მოგვიტევე და შეგვიწყალე. რას ნიშნავს „უფროჲსად აღივსო სული ჩუენი“ ()? თვით ჩვენი სულიც, ამბობს, მოუძლურდა და ბოროტებათა სიდიდით დაშრა. ხომ შეიძლება ბევრს მძიმე რამ შეხვდეს, მაგრამ მამაცურად იტანოს. ჩვენ კი, ამბობს, ესეც დავკარგეთ: გასაჭირში ვშფოთავთ და ვიმუსრებით. რადგან პატივებით ჯეროვნად ვერ ისარგებლეს, ღმერთი საწინააღმდეგოებით ასწორებს მათ, და ყველგან შეიძლება ვიხილოთ, რომ ამას აკეთებს. ასე ადამიც, რომელმაც სამოთხეში ცხოვრება სასარგებლოდ ვერ გამოიყენა, გამოძევებით გამოასწორა; და ქალიც, რომელიც თანასწორი პატივით უარესი გახდა, მონობითა და დამორჩილებით უკეთესად დააყენა. ასევე ამავე იუდეველებსაც, რომლებიც თავისუფლებითა და საკუთარ ქვეყანაში უზრუნველობით გაუარესდნენ, ნებამოშლილნი და თავშეუკავებელნი გახდნენ, საწინააღმდეგოებით ასწორებს.
წყალობის მოპოვებას ევედრებიან და ღმერთს ეუბნებიან: „უფროჲსად აღივსო სული ჩუენი ყუედრებითა მდიდართაჲთა და შეურაცხებითა ამპარტავანთაჲთა.“ (). სხვა მთარგმნელი ამბობს: „მრავალთაგან გაძღა ჩვენი სული: მდიდართა ყვედრებითა და ამპარტავანთა დამცირებით.“ სხვა: „ზვიადთა დაცინვისა.“ სხვა: „თავად მდიდართა შეურაცხყოფისა.“ ესენი ერთსა და იმავე აზრს გამოხატავენ, რადგან უბედურებას გოდებენ სიტყვებით: „გაძღა ჩვენი სული შეურაცხმყოფელებით“; ხოლო სამოცდაათნი სხვას ამბობენ: დაე, ეს ყველაფერი მათზე გადავიდეს, თვითონვე იგემონ ის, რაც გვიყვეს, და დაე, დაცხრეს მათი ქედმაღლობა და ამპარტავნული გაბერვა. ეს კი ხშირად ხდება კიდეც; რადგან ღმერთს ჩვეულებად აქვს ამის გაკეთება: დიდად ქედმაღლებს აკავებს და ამპარტავნულად აფუებულებს ამდაბლებს, რათა ისინი ბოროტებისკენ მიმავალი გზისგან გაათავისუფლოს. რადგან არაფერია ამპარტავნობაზე უარესი. ამიტომ არის განსაცდელები და ჭირი, მოკვდავი სხეული და საქმეთა მრავალი გარემოება; ამიტომ არის ვნებები და სნეულებები, რათა უთვალავი ლაგამი ედოს სულს, რომელიც ადვილად აღზევდება და ამპარტავნულ გაბერვამდე მაღლდება. ნუ შეშფოთდები, საყვარელო, როცა განსაცდელში ხარ, არამედ გაიხსენე წინასწარმეტყველი, რომელიც ამბობს: „კეთილ არს ჩემდა, რამეთუ დამამდაბლე, რათა ვისწავლნე მე სიმართლენი შენნი.“ (); უბედურება წამლად მიიღე, განსაცდელი ჯეროვნად გამოიყენე, და უფრო დიდი შვების მიღწევას შეძლებ, რომლის ღირსნიც ყველანი გავხდეთ ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს მადლითა და კაცთმოყვარეობით, რომლის თანა მამასა, სულიწმიდითურთ, დიდება, ძალა, პატივი, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.