თ ა რ გ მ ა ნ ი: ოდესმე თავადი მიმოვალს და ჰკურნებს, და ოდესმე მიელის მისა მისლვად, რაჲთა მათცა აჩუენონ სარწმუნოებაჲ, ვითარცა აწ ესერა აღვიდეს მთად უძლურნი იგი და მკელობელნი, და მეყსეულად ყოველნი განკურნნა. და იყო ჭეშმარიტად სასწაული დიდებული: ზეტჳრთულნი აღვიდეს მთად და ფერჴითა თჳსითა შთავიდოდეს ხლდომით; აღვიდეს ბრმანი წინაძღომითა სხუათაჲთა და შთავიდოდეს ბრწყინვალითა თუალითა; აღვიდეს შეღრეკილნი და შთავიდოდეს აღმართებულნი. ამისთჳს სიმრავლემან მან განკურნებულთამან და სიადვილემან კურნებისამან განაკჳრვა ერი იგი და ადიდებდეს ღმერთსა.
იხილეა, ვითარ დედაკაცისა მის თხოაჲ ესრეთ მყოარ ჟამ ვედრებითა მიანიჭა, ხოლო ესენი მეყსა შინა განკურნნა? არა თუ ესენი უმჯობეს მისსა იყვნეს და ამისთჳს ყო ესრეთ, არამედ რომელ-იგი უმორწმუნეს ამათსა იყო, ამისთჳს მისისა მის ასულისა კურნებად ჰყოვნიდა, რაჲთა სარწმუნოებაჲ და მჴურვალებაჲ მისი გამოაჩინოს. ხოლო ამათ წამსა შინა მიანიჭა კურნებაჲ, რაჲთა დაუყოს პირი ურწმუნოთა მათ ჰურიათა და ყოველივე მიზეზი მოუწყჳდოს მათ. რამეთუ რაოდენცა უმეტესთა ვინ ქველისმოქმედებათა მიემთხჳოს, ეგოდენ უმრავლესთა სატანჯველთა ღირს იქმნების,...