თ ა რ გ მ ა ნ ი: ვინაჲთგან პირველ ამისა ასმიოდა, ვითარმედ ჯერარს აღსლვაჲ იერუსალჱმდ და ვნებაჲ უფლისაჲ მღდელთმოძღუართაგან და მწიგნობართა და მოხუცებულთა ერისათა, აქუნდა შიში იგი გულსავე თჳსსა, დაღაცათუ შეჰრისხნა მას უფალმან და მრავლით კერძო უჩუენა სარგებელი დიდებულისა მის განგებისაჲ, არამედ იგი მწუხარევე იყო და შეძრწუნებულ ვნებისათჳს უფლისა. ამისთჳს, იხილა რაჲ მთასა მას ზედა ესევითარი დიდებაჲ, ენება, რაჲთამცა ყოვლადვე მუნ იყვნეს და არამცა წარვიდეს იერუსალჱმდ. ხოლო დაღაცათუ ცხადად ვერღარა იკადრებდა თქუმად, თუ: ნუ აღვალთ იერუსალჱმდ, არამედ რეცა სხჳთა მიზეზითა ეტყჳს ამას ესევითარითა გულისსიტყჳთა, რაჲთამცა მარადის მუნ იყვნეს, და არღარამცა აქუნდა შიში მღდელთმოძღუართაგან ანუ ფარისეველთა, არცა იჭჳ მოკლვისა მისისაჲ. ამისთჳს თქუა: „კეთილ არს ჩუენდა აქა ყოფაჲ“, რამეთუ იხილა მოსე, რომელი ნისლსა შევიდა და ღმრთისა მიმართ ზრახვიდა, და ელია, რომელმან ცეცხლი გარდამოიყვანა ზეცით მთასა მას ზედა და უშჯულონი იგი დაწუა, და ენება, რაჲთამცა მარადის მუნ იყვნეს მათ თანა, და არავისგან აქუნდა შიში.
იხილეა მჴურვალებაჲ სიყუარულისა მისისაჲ ქრისტეს მიმართ? რამე-თუ...