თ ა რ გ მ ა ნ ი: მოწაფენი პატივისა მისისათჳს ჰრისხვიდეს მათ, რომელთა მოჰგუარეს ყრმები იგი, ხოლო უფალი ასწავებს მათ სიმდაბლესა. ამისთჳს შეიწყნარებს ყრმათა მათ და ჴელსა დასდებს და იტყჳს: „ესევი-თართაჲ არსო სასუფეველი ცათაჲ“, ვითარცა ზემო თქუა.
აწ უკუე ჩუენცა თუ გუნებავს სასუფეველისა ცათაჲსა მკჳდრ-ყოფად, ესევითარი ესე სასოებაჲ შევიტკბოთ; რამეთუ ესე არს სრული სათნოებაჲ, რაჲთა კაცი გულისჴმის-ყოფით წრფელ იყოს, ესე არს ცხორებაჲ ანგელოზებრი. ამისთჳს ჰნატრის ყრმათა უმანკოთა, რამეთუ სული ესევითარისა ყრმისაჲ თავისუფალ არს ყოველთა ვნებათაგან, არა აქუს ძჳრის-ჴსენებაჲ, არცა რისხვაჲ, არცა შურის-გებაჲ, არცა გულისთქუმანი ბოროტნი, არარას ნამეტნავსა და მეტსა ეძიებს, არამედ ძუძუსა ხოლო დედისასა საზრდელად ბუნებისა, არა მწუხარე არს დაჭირვებისათჳს საფასეთაჲსა, ვითარესე ჩუენ, არცა მოხარულ არს დიდებისათჳს გინა თუ სიმდიდრისა წარმავალისა, ვითარ-ესე ჩუენ ვიქმთ. ამისთჳს თქუა, ვითარმედ: „ესევითართაჲ არს სასუფეველი ცათაჲ“, რაჲთა ნებითა ჩუენითა და გულისჴმის-ყოფითა აღვასრულებდეთ კეთილთა მათ სათნოებათა, რომელნი ჩჩჳლთა ბუნებით ჰქონან: უმანკოებასა და სიწრფოებასა და...