„აქებდით ყრმანი უფალსა, აქებდით სახელსა უფლისასა.“ ().
1. სათნო ცხოვრება და საყოველთაო ქება
წმინდა წერილებში ამგვარი ქების შესახებ მრავლად არის სიტყვა; რადგან ეს შემთხვევითი საქმე კი არ არის, არამედ ერთგვარი მსხვერპლი და შესაწირავი, ღმერთისთვის სათნო. ამბობს: „მსხუერპლმან ქებისამან მადიდოს მე“ (). და კვლავ: „ვაქებდე სახელსა ღმრთისა ჩემისასა გალობითა და განვადიდო იგი ქებითა; და სათნო-ეყოს ღმერთსა უფროჲს ჴბოსა მის ჩჩჳლისა, რომელსა გამოჰქონედ რქანი და ჭლიკნი“ (). ამას წმინდა წიგნებიც მრავალგან გვიბრძანებენ და ცხონებულნიც დიდ სამადლობელთა ნაცვლად ამას სწირავენ. და რა სიძნელე აქვს ამას? — იტყვის ვინმე; ვისთვის არ არის ადვილი, თუნდაც უბრალო ადამიანთაგან, ამის აღსრულება და ღვთის ქება? თუ ზედმიწევნით შეისწავლი, საქმეში არსებულ შრომასაც დაინახავ და მისგან მომდინარე...