1 Timothy 5:4

„ამცნებდ ამას და ასწავებდ. ნუმცა ვინ სიჭაბუკესა შენსა შეურაცხ-ჰყოფნ; არამედ სახე ექმენ მორწმუნეთა მათ სიტყჳთა, სლვითა, სიყუარულითა, სულითა, სარწმუნოებითა, სიწმიდითა. ვიდრემდე მოვიდე, ეკრძალე საკითხავსა, ნუგეშინის-ცემასა, მოძღურებასა; ნუ უდებ-ჰყოფ, რომელ-ეგე არს შენ თანა მადლი, რომელი მოგეცა შენ წინაწარმეტყუელებითა, დასხმითა ჴელთა ხუცობისათა." (1 ტიმ 4:11–14).

1.

საქმეთაგან ზოგს სწავლება სჭირდება, ზოგს კი ბრძანება. ამრიგად, თუ იმაზე გასცემ ბრძანებას, რის შესახებაც სწავლება გვმართებს, სასაცილო გახდები; და კვლავ, თუ იმაზე ასწავლი, რის შესახებაც ბრძანება გვმართებს, იმავეს ასევე განიცდი. რას ვამბობ, მაგალითად: ბოროტი რომ არ უნდა იყო, ამის შესახებ სწავლება კი არ არის საჭირო, არამედ ბრძანება და უფრო მეტი ხელმწიფებით აკრძალვა; ასევე, იუდეველობა რომ არ უნდა იყოს, ამას ბრძანება სჭირდება. ხოლო თუ ამბობ, რომ საჭიროა, კაცმა თავისი ქონება გასცეს, რომ საჭიროა...

...ადმცა შერაცხილ არს ნუ უნაკლულესი სამეოცისა წლისაჲ, რომელი ყოფილ არს ერთის ქმრის ცოლ, და საქმეთა შინა კეთილთა წამებულ“** (1 ტიმ 5:9–10). მან თქვა: „ისწავებედ პირველად თჳსსა სახლსა, ღმრთის მსახურებასა და პატივ-სცემდედ მამა-დედათა“ (1 ტიმ 5:4); თქვა: „რომელი-იგი იშუებდეს, ცოცხლივვე მკუდარ არს“ (1 ტიმ 5:6); თქვა, რომ „თჳსთა და უფროჲსღა სახლეულთა არა მოღუაწე იყოს... ურწმუნოჲსა უძჳრეს“ (1 ტიმ 5:8); თქვა ის, რისი არმქონეც ქვრივთა სიაში ღირსი არ არის; აქ კი ამბობს, რა უნდა ჰქონდეს ამის შემდეგ. მაშ რა? წლების მიხედვით შევიყვანთ მას სიაში? და ეს რა ღირსებაა? რადგან სამოცი წლის შესრულება მისი საქმე არ არის. მხოლოდ ასაკის მიხედვით კი არაო, ამბობს; რადგან, ამბობს, თუნდაც იმ ასაკსაც გადააბიჯოს, თუ საქმეები არ აქვს, მაშინაც ნუ ჩაირიცხება. რატომ განიხილავს ასაკს ასე ზუსტად...