თარგმანი: ესრეთ იტყჳს, ვითარმედ: ვინაჲთგან დიდებულებაჲ ესე და ბრწყინვალებაჲ ახლისაჲ ამის არა მომწყლველი არს სახედველთაჲ, ვითარ-იგი მოსეს პირისა ხილვაჲ ისრაიტელთაჲ, არცა რას ავნებს თუალთა ჴორციელთა ანუ გონებისათა, რამეთუ რაოდენ ქადაგებაჲ ესე უმაღლეს არს ძუელისა მის, ეგოდენ მოწაფენი და მსმენელნი ამის ქადაგებისანი უაღრეს არიან მსმენელთა მათ და მოწაფეთა ძუელისა მის შჯულისათა. ხოლო შენ დასასრული რაჲ განქარვებისაჲ გესმეს, გულისჴმა-ყავ, ვითარმედ წუთ-ჟამობასა იტყჳს ძუელისა მის შჯულისასა, რომლისაჲ-იგი სიმრავლე წელთაჲ დაუსრულებელობასა თანა ახლისა ამის მადლისასა დაწყებასავე თანა მყის დასასრულად განქარვებისა იწოდების.
2 Corinthians 3:13
12. Seeing then that we have such hope, we use great plainness of speech:13. And not as Moses, which put a vail over his face, that the children of Israel could not stedfastly look to the end of that which is abolished:14. But their minds were blinded: for until this day remaineth the same vail untaken away in the reading of the old testament; which vail is done away in Christ.
2 Corinthians თავი 3