Genesis 2:9

შეხედე, რა პატივს აღმოუჩენს ღმერთი ადამიანს მაშინვე! სამოთხის გარეთ რომ შექმნა, მაშინვე შეიყვანა, რათა თავად საქმით ეგრძნო ღვთის ქველმოქმედება; რათა საქმით ენახა, რა პატივს აღმოუჩენდა, სამოთხეში შეიყვანა: „და დადვა მუნ კაცი იგი, რომელი შექმნა". სიტყვა „დადვა" კვლავ ისე უნდა გავიგოთ, თითქოს ნათქვამი იყოს: უბრძანა ადამიანს, იქ ეცხოვრა, რათა სამოთხის ხილვაც და მასში ყოფნაც დიდ სიხარულს ანიჭებდა და მადლიერების გრძნობას აღძრავდა, როცა ფიქრობდა, რა დიდი ქველმოქმედებაც ეღირსა, თუმცა თავად ჯერ არაფერი ჰქონდა გაკეთებული. ნუ გაგიკვირდება სიტყვა „დადვა", რადგან წერილს ჩვეულება აქვს, ჩვენთვის და ჩვენი სარგებლისთვის, ადამიანურ გამოთქმებს ხმარობდეს. რომ ამაში დარწმუნდე, შეხედე, როგორ ვარსკვლავთა შექმნის შესახებაც იმავე გამოთქმას იყენებს: „და დასხნა იგინი ღმერთმან სამყაროსა ცისასა" (დაბ 1:17), — არა იმისთვის, რომ გვეფიქრა, თითქოს ისინი ცაზე ჩამაგრებულნი არიან (ხომ თითოეული მათგანი თავის სვლას ასრულებს, ადგილიდან ადგილზე გადაადგილდება), არამედ იმის საჩვენებლად, რომ ღმერთმა ბრძანა, რომ ისინი ცაზე...

...კბობა იყო ნაყოფით დამძიმებული ხეების ხილვა, მრავალფეროვანი ყვავილები, ბალახები, ფოთლები და ყოველივე, რაც კი სამოთხეში შეიძლება იყოს, მით უმეტეს სამოთხეში, რომელიც ღვთის მიერ იყო დანერგილი. ამიტომ ზემოთ საღვთო წერილი ამბობს: „და აღმო-ვე-აცენა ღმერთმან მერმე ქვეყანით ყოველი ხე შუენიერი ხილვად და კეთილი საჭმელად" (დაბ 2:9), რათა ვიცოდეთ, რა სიუხვით სარგებლობდა ადამიანი, რომელმაც თავისი დიდი თავშეუკავებლობითა და უზრუნველობით ამპარტავნულად მოექცა მისთვის მიცემულ მცნებას. წარმოიდგინე, საყვარელო, რა მაღალი პატივით ღირსყო იგი ღმერთმა: მისთვის განკუთვნილი განსაკუთრებული ტრაპეზი უბოძა სამოთხეში, რათა არ ეფიქრა, თითქოს იგივე საკვები ჰქონდა, რაც უტყვ ცხოველებს, არამედ სამოთხეში, როგორც მეფე, ცხოვრობდა, მისი სიამოვნებით ტკბებოდა და, როგორც მეპატრონე, ქვეშევრდომთაგან განსხვავებული იყო და განსაკუთრებულ ცხოვრებას ეწეოდა. „და ამცნო, — ამბობს, — უფალმან ღმერთმან ადამს და ჰრქუა: ყოვლისაგან ხისა სამოთხისა ჭამით შჭამო; ხოლო ხისა მისგან ცნობადისა კეთილისა და ბოროტისა არა შჭამოთ მისგან, რამეთუ, რომელსა დღესა შჭამოთ მისგან, სიკუდილითა მოსწყდეთ". თითქოს ასე ეუბნებოდა ღმერთი ადამს: „მე შენგან რაიმე ძნელსა და მძიმეს კი არ ვითხოვ — ყველა ხით სარგებლობის ნებას გაძლევ...