Isaiah 24:7

...მო გლოვის განვრცობისა და თანაზიარობისკენ და ამბობს: „განჰკრთა ამას ზედა ცა და განცჳბრდა უფროს ფრიად“ (იერ 2:12). და კვლავ: „განჴმა თხემი კარმელისაჲ“ (ამოს 1:2); „იგლოოს ღჳნომან, იგლოვოს ვენაჴმან“ (ეს 24:7). უსულო ქმნილებანი გლოვობენ, კვნესიან და მეუფესთან ერთად მრისხანებენ; შენ კი, გონიერი არსება, არ გტკივა? არ ამხილებ, ღვთის კანონთა მკაცრ დამცველად არ დგები, არამედ თანაზიარიც ხდები? და რა შენდობა შეიძლება გქონდეს? ნუთუ ღმერთს შურისმაძიებელი სჭირდება? ნუთუ შემწეთა საჭიროება აქვს? არამედ სურს, რომ ამის მსახური გახდე, რათა იმავე ცოდვებში არ ჩავარდე: სხვის ცოდვაზე აღშფოთებისას უფრო ფხიზელი და თავშეკავებული გახდე და ამითაც შენი ღვთისმოყვარეობა აჩვენო.

როცა სხვის ცოდვას გვერდს აუვლი, მის გამოსასწორებლად არაფერს მოიმოქმედებ და არც გეტკინება, შენს სულს უფრო დაუდევარსა და ადვილად დასაცემს ხდი და ხშირად ამზადებ, რომ ი...

...„ვითარცა კრავნი ცხოვართანი“** (ფსალმ 113:4). რადგან ის უგონო ცხოველებიც, როცა მხიარულობენ, ხტომებით გამოხატავენ სიამეს.

როგორც უბედურებათა შესახებ სხვა ამბობს: „იგლოოს ღჳნომან, იგლოვოს ვენაჴმან“ (ესაია 24:7), არა ისე, თითქოს ვაზი მართლა გლოვობდეს, რადგან როგორ იგლოვებდა ვაზი? არამედ, რადგან სურს მწუხარების უკიდურესობა აჩვენოს, გადაჭარბებით ამბობს, თითქოს იგი თვით უსულო საგნებსაც კი თითქმის ეხებოდეს; ასევე აქაც ქმნილება სიამეში მონაწილედ შემოჰყავს, რათა სიხარულის სიდიდე აჩვენოს. ამის თქმაც ჩვენთვის ჩვეულებაა: როცა ვხედავთ, რომ რომელიმე პატივდებული კაცი მოვიდა და აქაურობა გაბრწყინდა, ვამბობთ: „სახლი სიხარულით აავსე“; კედლებზე კი არ ვლაპარაკობთ, არამედ სიხარულის სიუხვეს წარმოვადგენთ. „რაჲ არს შენდა, ზღუაო, რამეთუ ივლტოდე, და შენ, იორდანე, რამეთუ უკუნიქეც მართლუკუნ? მთანი, რამეთუ იმღერდით, ვითარცა ვერძნი და ბორცუნი - ვითარცა კრავნი ცხოვართანი?“ (ფსალმ 113:5–6)....