თ ა რ გ მ ა ნ ი: არა თუ ბნელსა შინა ეტყოდა სიტყუათა სწავლისა თჳსისათა ანუ ყურსა ჰჩურჩნიდა, არამედ ვინაჲთგან მათ ხოლო ეტყოდა და ადგილსა შინა ერთსა პალესტინისასა ასწავლიდა მათ, ამისთჳს ესრეთ სახელ-სდვა საქმესა ამას, ბნელსა შინა სიტყუად და ყურსა თხრობილად, ყოფადსა მას თანა ჴმამაღლობასა კადნიერებისა მათისასა, ვითარმცა ეტყოდა, ვითარმედ: დაღაცათუ მე თქუენდა მომართ ვჰყოფ სიტყუასა ერთსა შინა ადგილსა, გარნა თქუენ არა ერთსა, ანუ ორსა, ანუ სამსა ქალაქსა უქადაგოთ, არამედ ყოველსავე სოფელსა და ყოველსავე ბუნებასა კაცთასა, ზღუათა შინა და ჴმელთა, შენთა შინა და უდაბნოთა, მეფეთა წინაშე და მძლავრთა, ერთა მიმართ და ერისმთავართა, სპათა მიმართ და სპაჲპეტთა, ფილაფოზთა და უსწავლელთა, ჴმითა მაღლითა და კადნიერებითა უშიში-თა ჰქადაგებდეთ.
ამისთჳსცა თქუა: „ნათელსა შინა და ერდოთა ზედა“; ესე იგი არს, განცხადებულად, თჳნიერ მოწიწებისა და რიდობისა.
და რად არა ჰრქუა ესრეთ ხოლო, ვითარმედ: „ქადაგებდით ერდო-თა ზედა და იტყოდეთ ნათელსა შინა“, არამედ ესეცა შესძინა: „რომელი გარქუ თქუენ ბნელსა შინა, და რომელი ყურთა გესმა“? ესე ამისთჳს, რაჲთა მხიარულ-ყვნეს გონებანი მათნი;...