Matthew 17:9

თ ა რ გ მ ა ნ ი: ოდეს შიში იგი და ზარი გარდაემატა ძალსა მათსა, მა-შინ სახიერმან მან დაჰჴსნა იგი, „შეახო ჴელი და ჰრქუა: აღდეგით და ნუ გეშინინ!“ და დიდებაჲ იგი ხილვისაჲ მის დაფარა, და იხილეს იგი მხოლოჲ სახითა მითვე და წესითა, რომელსა ჩუეულ იყვნეს.

ხოლო ამისთჳს უბრძანა, რაჲთა ხილვასა მას არავის აუწყებდენ, ვიდრე აღესრულოს საიდუმლოჲ იგი აღდგომისაჲ, რამეთუ უწყოდა, ვითარმედ პირველ ჯუარ-ცუმისა ძნიად შესაწყნარებელ იყვნეს მაღალნი ესე და დიდებულნი სიტყუანი და საქმენი. ხოლო შემდგომად აღდგომისა არღარაჲ იყო დამაყენებელ ქადაგებად, ვითარცა ზემო ვთქუთ ამის ჯერისათჳს. ამისთჳსცა არა თქუა, თუ: მარადის ნუვის უთხრობთ ხილვასა ამას, არამედ: „ვიდრემდის ძე კაცისაჲ მკუდრეთით აღდგესო“. რამეთუ იგი იყო ჟამი ჯეროვანი ქადაგებისაჲ, ოდეს-იგი სული წმიდაჲ მოიღეს მოციქულთა და მადლი იგი სასწაულთაჲ თანაშემწედ აქუნდა ქადაგებისა მის, და საქმენი იგი დიდებულნი უმაღლეს ნესტჳსა ჴმობდეს ძალსა მას და ძლიერებასა უფლისასა.

6-8. და ესმა რაჲ ესე მოწაფეთა, დავარდეს პირსა ზედა თჳსსა და შეეშინა ფრიად. და მოუჴდა მათ იესუ, შეახო ჴელი და ჰრქუა: აღდეგით და ნუ გეშინინ! და აღ-რაჲ-იხილნეს თუალნი მათნი, არავინ იხილეს, გარნა იესუ ხოლო მარტოჲ. - ვერ გაუძლეს რა ღრუბლის ნათელსა და მისგან გამომავალ ხმას, მოწაფენი პირქვე დაემხნენ და ქუთუთოები ძილმა დაუმძიმათ. ძილში აქ ხილვისაგან გამოწვეული გულისწასვლა იგულისხმება. დიდხანს გაგრძელებულ შიშს, რაც ნახეს, იმის ხსოვნა რომ არ წაეშალა, იესომ ისინი გააღვიძა და გაამხნევა. მოწაფეებმა მხოლოდ იესოღა იხილეს, რათა არ გეფიქრა, რომ ხმა არა მის, არამედ მოსესა და ელიას მიმართ იყო, რადგანაც ძე ღმრთისა იგია.

9. და გარდამო-რაჲ-ვიდოდეს იგინი მიერ მთით, ამცნო მათ იესუ და ჰრქუა: ნუვის უთხრობთ ხილვასა ამას, ვიდრემდის ძე კაცისაჲ მკუდრეთით აღდგეს. - თავმდაბლობისა გამო ეუბნება მათ, რომ არავის უთხრან და კიდევ იმიტომ, რომ ვინც ამას მოისმენდა, შემდეგში, როცა ჯვარზე გაკრულს ნახავდა, არ ცდუნებულიყო, რადგან შეიძლებოდა იგი იმ მატყუარად მიეჩნიათ, რომელიც ღმრთის შესაფერისს მოჩვენებითად აკეთებდა. ხოლო შენ შეისწავლე, რომ ღმრთის ხილვა მოხდება შემდგომად...

...ვლადვე ესრეთ განსაკჳრვებელად ქმნაჲ სასწაულთაჲ, რამეთუ ჯერეთ შეჰგვანდა მიფარვითრე ქმნაჲ, და უფროჲსად მოწაფეთა წინაშე, რომელნი-იგი დიდებულებასა მისსა ყოველთა მიუთხრობდეს. და ესე საცნაურ არს, ვითარ იგი გარდამოვიდოდა რაჲ თაბორით, ამცნო და ჰრქუა: „ნუვის უთხრობთ ხილვასა ამას, ვიდრემდის ძე კაცისაჲ მკუდრე-თით აღდგეს“. (მათ. 17,9)

„და შეახო ჴელსა მისსა, და დაუტევა იგი მჴურვალებამან, აღდგა და ჰმსახურებდა მას“. მასვე წამსვე, შე-რაჲ-ახო, არა თუ მჴურვალებამან ხოლო დაუტევა, არამედ ესრეთ სრული სიმრთელე მიიღო, რომელ აღდგა და ჰმსახურებდა, რომელსა ვერ ჴელ-ეწიფების ყოვლისა სოფლისა მკურნალ-თა ქმნად; რამეთუ უწყით, ვითარ შემდგომად დაცხრომისა მჴურვალებისა მრავალ დღე უძლურებაჲ იგი ჰქენჯნინ გუამსა, ვიდრემდის ნელიად-ნელიად სიმრთელედ და ძალად მოვიდის. ხოლო მაშინ ყოველივე ერთბამად იქმნა, და არა დედაკაცსა მას ზედა ხოლო, არამედ ზღუასაცა შეჰრისხნაო და მეყსეულად იქმნა დაყუდებაჲ დიდი, რომელ-ესე არა ბუნებითი არს, რამე-თუ აღიძრის რაჲ ქართა მიერ ზღუაჲ, დაღაცათუ ქარი დასცხრის, არამედ ესრეთ მსწრაფლ არა დაყუდნის; ხოლო ქრისტეს მიერ ქმნილნი სასწაულნი ყოველნივე უაღრეს ცნობისა იყვნეს და უზეშთაეს ბუნებისა. ამისთჳს აქაცა იტყჳს მახარებელი, ვითარმედ: „მეყსეულად აღდგა და ჰმსახურებდა მას“.

#...