თ ა რ გ მ ა ნ ი: არა თუ ასოთათჳს იტყჳს სიტყუათა ამათ. ნუ იყოფინ! არამედ თჳსთათჳს და მეგობართა, რომელნი ასოთა ჩუენთა სწორად საყუარელ და საჴმარ იყვნენ ჩუენდა, ვითარცა სხუასაცა ადგილსა ზემო თქუა და აწცა მასვე იტყჳს. რამეთუ არარაჲ ესრეთ სავნებელ არს, ვითარ შეერთებაჲ უკეთურთა თანა; რამეთუ მრავალგზის რომელი ჭირმან და იძულებამან ვერ ქმნის, მეგობრობამან და სიყუარულმან ქმნის, გინა თუ სავნებელი, გინა თუ სარგებელი. ამისთჳს დიდითა სიმტკიცითა და გარდაკუეთილითა განჩინებითა გჳბრძანებს განშორებად კაცთაგან მავნებელთა სულისათა, გინა თუ თჳსნი იყვნენ, გინა თუ მეგობარნი, საყუარელნი და საჴმარნი, ვითარცა თუალი მარჯუენე, გინა თუ ჴელი; და ესენი მოასწავნა მომყვანებელად საცთურთა.
იხილეა, ვითარ საცთურთაგან ყოფადი ვნებაჲ წინაჲთვე დააყენა? გუაუწყა ყოფადი იგი, რაჲთა განკრძალულ ვიყვნეთ; გჳჩუენა ბოროტთა მათ სიდიდე, რაჟამს თქუა: „ვაჲ სოფელსა საცთურთაგან“; კუალად მისცა ვაებაჲ მომპოვნებელსა საცთურთასა, რაჲთა გამოაჩინოს, რაოდენისა სასჯელისა ღირს არს; კუალად შეძინებითა მით იგავისაჲთა აღაორძინა შიში იგი, და არა კმა-ეყო ესე, არამედ გჳჩუენა გზაჲცა, რომლითა იქმნების...