Matthew 19:15

თ ა რ გ მ ა ნ ი: მოწაფენი პატივისა მისისათჳს ჰრისხვიდეს მათ, რომელთა მოჰგუარეს ყრმები იგი, ხოლო უფალი ასწავებს მათ სიმდაბლესა. ამისთჳს შეიწყნარებს ყრმათა მათ და ჴელსა დასდებს და იტყჳს: „ესევი-თართაჲ არსო სასუფეველი ცათაჲ“, ვითარცა ზემო თქუა.

აწ უკუე ჩუენცა თუ გუნებავს სასუფეველისა ცათაჲსა მკჳდრ-ყოფად, ესევითარი ესე სასოებაჲ შევიტკბოთ; რამეთუ ესე არს სრული სათნოებაჲ, რაჲთა კაცი გულისჴმის-ყოფით წრფელ იყოს, ესე არს ცხორებაჲ ანგელოზებრი. ამისთჳს ჰნატრის ყრმათა უმანკოთა, რამეთუ სული ესევითარისა ყრმისაჲ თავისუფალ არს ყოველთა ვნებათაგან, არა აქუს ძჳრის-ჴსენებაჲ, არცა რისხვაჲ, არცა შურის-გებაჲ, არცა გულისთქუმანი ბოროტნი, არარას ნამეტნავსა და მეტსა ეძიებს, არამედ ძუძუსა ხოლო დედისასა საზრდელად ბუნებისა, არა მწუხარე არს დაჭირვებისათჳს საფასეთაჲსა, ვითარესე ჩუენ, არცა მოხარულ არს დიდებისათჳს გინა თუ სიმდიდრისა წარმავალისა, ვითარ-ესე ჩუენ ვიქმთ. ამისთჳს თქუა, ვითარმედ: „ესევითართაჲ არს სასუფეველი ცათაჲ“, რაჲთა ნებითა ჩუენითა და გულისჴმის-ყოფითა აღვასრულებდეთ კეთილთა მათ სათნოებათა, რომელნი ჩჩჳლთა ბუნებით ჰქონან: უმანკოებასა და სიწრფოებასა და...

ვიეთნიმე იტყჳან ამის ჭაბუკისათჳს, ვითარმედ ზაკუვით და გამოცდით მოუჴდა იესუს, ხოლო მე ვეცხლისმოყუარედ და საფასეთა სიყუა რულისაგან ძლეულად არა ვჰრიდებ წოდებად, რამეთუ ქრისტემანცა ესევითარი ვნებაჲ ამხილა მას; გარნა მზაკუვარად და გამომცდელად ვერ ვიტყჳ, რამეთუ არცა ჯერ-არს უცნაურთა საქმეთათჳს ბრალისა შეჴდაჲ, და მარკოზცა განაქარვებს იჭუსა ამას, რამეთუ იტყჳს, ვითარმედ: „მორბიოდა მისა და მუჴლნი დაიდგნა მის წინაშე და ევედრებოდა მას“. (მარკ. 10,17) და კუალად იტყჳს: „ხოლო იესუ მიხედა და შეუყუარდა იგი“. (მარკ. 10,21) გარნა დიდ არს მძლავრებაჲ იგი ვეცხლისმოყუარებისაჲ. დაღაცათუ სხჳთა სახითა კეთილ და სათნო ვიყვნეთ, უკუეთუ იგი გუეუფლოს, ყოველსავე განჰრყუნის. ამისთჳს იტყჳს პავლე მოციქული, ვითარმედ: „ძირი ყოველთა ბოროტთაჲ არს ვეცხლისმოყუარებაჲ“, (1 ტიმ. 6,10) და მისგან აღმოეცენებიან ურიცხუნი ვნებანი.

ხოლო მო-რაჲ-უჴდა უფალსა და ჰრქუა: „მოძღუარო სახიერო, რაჲ კეთილი ვქმნა, რაჲთა მაქუნდეს ცხორებაჲ საუკუნოჲ“, რაჲსათჳს ესრეთ მიუგო ქრისტემან,...

15-17. და დაასხნა მათ ზედა ჴელნი. და ვითარცა წარვიდა მიერ. აჰა მო-ვინმე-უჴდა მას და ჰრქუა: მოძღვარო სახიერო, რაჲ კეთილი ვქმნე, რაჲთა მაქუნდეს ცხორებაჲ საუკუნოჲ? ხოლო იესუ ჰრქუა მას: რაჲსა მეტყჳ მე სახიერით? არავინ არს სახიერი, გარნა მხოლოჲ ღმერთი. - იგი იმიტომ კი არ მივიდა მასთან, რომ ეცდუნებინა, არამედ, რათა ესწავლა, რადგან საუკუნო სიცოცხლე სწყუროდა; თუმცაღა ქრისტეს, ვითარცა ჩვეულებრივ კაცს, ისე მიეახლა. ამიტომაც ეუბნება უფალი: რაჲსა მეტყჳ მე სახიერით? არავინ არს სახიერი, გარნა მხოლოჲ ღმერთი, ანუ უკეთუ სoხიერს მე მხოლოდ როგორც მოძღვარს მიწოდებ, ცუდად მიწოდებ, რადგან კაცთაგან სახიერი არავინაა; ჯერ ერთი, ჩვენ ძალიან ადვილად მივდრკებით სიკეთისაგან და, მეორეც, ღმრთეებრივ სიკეთესთან შედარებით კაცობრივი სიკეთე უვარგისად ითვლება.

17-19. ხოლო უკუეთუ გნებავს ცხორებასა შესლვაჲ, დაიმარხენ მცნებანი. ჰრქუა მას: რომელნი? ხოლო იესუ ჰრქუა მას, ვითარმედ: არა კაც-ჰკლა, არა იპარო, არა იმრუშო, არა ცილი სწამო; პატივ-ეც მამასა შენსა და დედასა შენსა და შეიყუარო მოყუასი შენი, ვითარცა თავი თჳსი. - კითხვის დამსმელს უფალი სჯულის მცნებებზე...