Matthew 25:13

თ ა რ გ მ ა ნ ი: ესეცა იგავი პირველისა მის მსგავს არს, რომელ-იგი თქუა სარწმუნოჲსა მისთჳს მონისა და უმადლოჲსა. რამეთუ ოთხნი არიან შეწყობით იგავნი ესე, და ოთხნივე ერთსა პირსა გამოსახავენ თითოფერად: იგავი იგი ორთა მათ მონათაჲ, და ათთა ამათ ქალწულთაჲ, და მონა-თა მათ, რომელთა ქანქარნი ერწმუნნეს, და ცხოვართაჲ მათ და თიკანთაჲ. ესე ოთხნივე ერთსა სახესა გუასწავებენ: მოწყალებისათჳს, და რაჲთა ყოვლითა საქმითა, რომელიცა ძალ-გუედვას, სარგებელ ვეყოფოდით მოყუას-თა, რამეთუ შეუძლებელ არს სხუაებრ მიმთხუევად ცხოვრებისა. არამედ სხუანი იგი იგავნი შემოკრებულად ყოველსავე სარგებელსა გამოსახვენ, რომელი ჯერ-არს ყოფად ძმათა მიმართ, ხოლო ქალწულთაჲ ესე იგავი უმეტესად მოწყალებასა მოასწავებს განყოფითა საჴმართაჲთა; და უფიცხეს პირველისა მის იგავისა ყო ესე, რამეთუ მუნ რომელი-იგი ითრვებოდა და სცემდა მოყუასთა და ბოროტად წარმგებელი იყო, იტანჯა, ხოლო აქა რომელი არა სარგებელ ეყოფოდის ძმათა და არა უხუებით განუყოფდეს, რომელი-რაჲ აქუნდეს, მოასწავებს განვრდომად სასძლოჲსა მისგან, ვი-თარცა შეემთხჳა სულელთა მათ.

ხოლო რაჲსათჳს იგავსა ამას შინა პირი ქალწულთაჲ წარმოიღო და არა სხუაჲ...

6-13. ხოლო შუვა-ღამეს ოდენ ღაღადებაჲ იყო, ვითარმედ: აჰა ესერა სიძე მოვალს, გამოვედით მიგებებად მისა. მაშინ აღდგეს ყოველნი იგი ქალწულნი და აღიგნეს ლამპარნი მათნი. ხოლო სულელნი იგი ეტყოდეს ბრძენთა მათ: მეცით ჩუენ ზეთისაგან თქუენისა, რამეთუ ლამპარნი ჩუენნი დაშრტებიან. მიუგეს ბრძენთა მათ და ჰრქუეს: ნუუკუე ვერ კმა-გუეყოს ჩუენ და თქუენ, არამედ უფროჲსღა წარვედით სავაჭროდ და იყიდეთ თავისა თქუენისა. და ვითარცა წარვიდეს იგინი სყიდად, მოვიდა სიძე იგი, და განმზადებულნი იგი შევიდეს სიძისა თანა ქორწილსა მას, და დაეჴშა კარი. შემდგომად მათსა მოვიდეს სხუანიცა იგი ქალწულნი და იტყოდეს: უფალო, უფალო, განგჳღე ჩუენ! ხოლო მან მიუგო და ჰრქუა მათ: ამენ გეტყჳ თქუენ: არა გიცნი თქუენ. იღჳძებდით უკუე, რამეთუ არა იცით დღე იგი, არცა ჟამი, რომელსა შინა ძე კაცისაჲ მოვიდეს. - ღაღადება შუაღამისას გაისმაო, ამბობს, რითაც გაჩვენებს, რომ უფალი მოულოდნელად მოვა, რადგან შუაღამისას ჩვენ ყველას ღრმა ძილით გვძინავს. იგი ხმამაღალი დაძახების (ღაღადების) შემდეგ მოვა, რაც იმას ნიშნავს, რომ მეორედ მოსვლისას საყვირი ახმიანდება. ლამპარნი ჩვენი სულები არიან, ლამპარია თითოეული...

...მუდმივად რჩება და არავითარ ცვალებადობას არ ექვემდებარება. სწორედ იმისთვის დამალა ჩვენგან უფალმა ჩვენი სიკვდილის დღე, რომ მუდმივი ფხიზლობისა და სიფრთხილისკენ განგვაწყოს და ამგვარად სათნოებაზე მზრუნველობისკენ კიდევ უფრო მეტად წაგვახალისოს. „იღჳძებდით უკუე, — ამბობს იგი, — რამეთუ არა იცით დღე იგი, არცა ჟამი" (მათ 25:13). ჩვენ კი საპირისპიროდ ვიქცევით და მუდმივად ისეთი ძილით გვძინავს, ბუნებრივ ძილზე უმძიმესით. ბუნებრივი ძილით მძინარე ვერც ბოროტსა და ვერც კეთილს ჩაიდენს; ჩვენ კი სხვაგვარი ძილით გვძინავს — სათნოების საქმეებისთვის გვძინავს, ხოლო ბოროტ საქმეებისთვის ვიღვიძებთ; ბოროტ საქმეებს დაუზარელად ვასრულებთ, კეთილ საქმეებში კი დიდ დაუდევრობასა და მძინარობას ვიჩენთ. და ასე ვიქცევით, მაშინ, როცა ყოველდღე ვხედავთ, რომ ზოგნი ამქვეყნიდან მიდიან, ზოგნი კი ამჟამინდელ ცხოვრებაშიც მრავალ ცვალებადობას განიცდიან. თუმცა ცხოვრების ეს არამდგრადობა ვერ ასწავლის ჩვენს გონებას საკმარისად, ვერ აღძრავს ჩვენში სათნოებისკენ სწრაფვას, ვერ განგვაწყობს აწმყო სიკეთეთა ზიზღისა და მომავალთა სურვილისკენ, რომ ჩრდილებსა და სიზმრებს ჭეშმარიტება ვამჯობინოთ. ხომ აწმყო სიკეთენი ჩრდილებისა და სიზმრებისგან არაფრით განირჩევა? მაშ, ნუ მოვიტყუებთ თავს და ჩრდილებს ნუ დავედევნებით;...