თ ა რ გ მ ა ნ ი: კუალად ამათცა ორგულად სახელ-სდებს, და სამარ-თლად, რამეთუ იჩემებენ ღმრთისა მიმართ ლოცვასა და კაცთა ეჩუენებიან; არა მვედრებელთა უპყრიეს სახე, არამედ მოკიცხართაჲ, რამეთუ რომელსა ენების ჭეშმარიტად ვედრებაჲ, დაუტევნის ყოველნივე და მას ოდენ ხედავნ, რომელი-იგი უფალ არს მოცემად სათხოელისა მის; უკუეთუ იგი დაუტეოს და სხუათა მოქენე იქმნას, მისგან ვერარაჲ მოიღოს, არამედ ცარიელითა ჴელითა მართლუკუნიქცეს, რამეთუ ესრეთ ინება მან.
ამისთჳსცა არა თქუა უფალმან, ვითარმედ: არა მიიღონ ესევითართა მათ სასყიდელი, არამედ „მიუღებიესო“. ესე იგი არს, ვინაჲცა ეძიებდეს სასყიდელსა, მათ მიერცა მიუღებიეს. არა თუ ღმერთსა ესე ენება, არამედ თჳსითა მით საუკუნოჲთა სასყიდლითა უნდა პატივ-ცემაჲ მათი, ხოლო მათ ვინაჲთგან კაცთაგან ინებეს სასყიდელი, არღარა ღირს არიან ღმრთისაგან მიღებად, რამეთუ არა ენება მათ.
ესრეთ განაქიქა რაჲ და განაგდო მაჩუენებლობით და უწესოებით ლოცვაჲ ადგილისათჳსცა შესაკრებელთა და უბანთაჲსა და გონებისათჳსცა მათისა კაცთმოთნისა და გამოაჩინნა იგინი, ვითარმედ საწყალობელ და საკიცხელ არიან, გუასწავლის ჯეროანსა მას წესსა ლოცვისასა და იტყჳს: „შევედ...