Psalms 113:2

„გამოსლვასა ისრაჱლისასა ეგჳპტით, სახლი იაკობისი ერისაგან ბარბაროზთასა იყო ჰურიასტანი სიწმიდე მისა და ისრაჱლი საბრძანებელ მისა.“ (ფსალმ 113:1–2).

1. ეგვიპტიდან გამოხსნა და ღვთის მეფობა

აქ იგი ღვთის დიდ სიმშვიდესა და სიტკბოებას მოწმობს. კი როგორს? იმაში, რომ ჯერ თავისი ძალის მტკიცებებს იძლევა და მხოლოდ შემდეგ ითხოვს თაყვანისცემას. ამას ცხადყოფდა, როცა ამბობდა: „გამოსლვასა ისრაჱლისასა ეგჳპტით“ (ფსალმ 113:1), „იყო ჰურიასტანი სიწმიდე მისა“ (ფსალმ 113:2). რადგან მაშინ, ამბობს იგი, აჩვენა თავისი ძალა ეგვიპტეში მომხდარი ნიშნებითა და უდაბნოში მომხდარი ნიშნებით; მაშინვე ხალხიც თავისიანად გაიხადა. ესვე გააკეთა ადამთანაც.

რადგან ჯერ შექმნა ქვეყნიერება, აჩვენა თავისი...

...ხებზე გადადის და მსჯელობას ადამიანთან ასრულებს.

როცა აქ ამბობს „ცანი ცათანი“, სიმრავლეს კი არ აჩვენებს, არამედ იმავე „ცას ცისას“ ამბობს. რადგან ებრაელთა ენაში ჩვეულებაა, ცას „ცანნი“ ეწოდოს; როგორც სხვაგანაც ამბობს: „ცა-ცად უფლისათვის, ხოლო ქვეყანა მისცა ადამის ძეთ“ (ფსალმ 113:24). და კიდევ: „წყალნი ზესკნელს ცათანი“ (ფსალმ 148:4). მოსესგანაც გსმენია, რომ წყალთაგან ნაწილი ქვემოთ დატოვა, ნაწილი კი ცათა ზედა მხარის ზემოთ ამაღლებულად ყოფნისთვის განამზადა: უფსკრულის შუაში მყარი განამტკიცა და წყლები იმ ზედა მხარის ზემოთ დატოვა, რათა იქ დარჩენილიყვნენ. მაგრამ როგორ აქებს ეს ყოველივე ღმერთს, იტყოდა ვინმე, როცა არც ხმა აქვს, არც ენა, არც სული, არც განსჯა, არც გონება, არც სამეტყველო ორგანო და არც აზრი? იმიტომ, რომ დიდებისმეტყველების გზები არსებობს: ერთი სიტყვებით აღესრულება, მეორე ხილვით, ხოლო ამათთან ერთად მესამე ცხოვრებითა და საქმეებით. რადგან ადამიანთა შემთხვევაშიც არა მხოლოდ მაშინ აღევლინება ღმერთს დიდება, როცა ისინი ხმას გამოსცემენ, არამედ მაშინაც, როცა დუ...

...ებზე ზრუნვისას, იძულებულია ბევრ რამეში შეცდეს, არა თავისი ნებით, არამედ ან იმიტომ, რომ არ იცის, ან იმიტომ, რომ რაიმეს გამოსწორება სურს, ბევრად უფრო ჩვენ, ამხელა ხალხის წინამძღოლნი. და კიდევ: „უფალმა გაგამრავლოთ თქვენ და გაკურთხოთ თქვენ, მცირენი დიდებთან ერთად" (ფსალმ 113:21–22).¹ რამეთუ თუმცა სიმრავლისგან დიდი ზრუნვა იშვება, მაინც არ ვწყვეტთ ლოცვას, რომ ეს საზრუნავი ჩვენთვის გაიზარდოს, ეს სიმრავლე მოემატოს, მრავალგზის გამრავლდეს და ურიცხვი გახდეს. რამეთუ მამებიც, თუმცა მრავალშვილიანობისგან ხშირად იტანჯებიან, მაინც არც ერთი შვილის დაკარგვა არ სურთ.

ყოველივე ჩვენთვისაც და თქვენთვისაც თანასწორია, თვით სიკეთეთა უმთავრესიც კი. მე მეტი სიუხვით და თქვენ ნაკლებით კი არ ვეზიარებით წმიდა ტრაპეზს, არამედ ორივენი ერთნაირად ვეხებით მას. თუ მე პირველი მივეახლები, ეს დიდი არაფერია, რადგან შვილებს შორისაც უფროსი პირველი იწვდის ხელს ს...