...ყოფი, ხედავდა, რომ ბუნება მხილებული იყო და მისი სიმცირე და არარაობა ყოველმხრიდან ცხადდებოდა; ამიტომ ამბობს: „ყოველი კაცი ცრუ არს“ (), ესე იგი, ადამიანი არაფერია. ამიტომაც სხვაგან ამბობდა: „და ღათუ მეებრ ხატად ვალს კაცი“ (). „რაჲ მივაგო უფალსა ყოვლისავეთჳს, რომელი მომაგო მე?“ ()
ხედავ, როგორ აჩვენებს ქველმოქმედების სიდიდეს არა მხოლოდ მომხდარი საქმეებიდან, არამედ იქიდანაც, რომ ეს ყველაფერი ასეთ კაცს შეემთხვა; სხვა სიტყვებით, მაგრამ იმავე აზრებით გადმოსცემს იმას, რაც ფსალმუნშია. რადგან როგორც იქ ამბობდა: „რაჲ არს კაცი, რამეთუ მოიჴსენე მისი, ანუ ძე კაცისა, რამეთუ მოხედავ მას?“ (), ასევეა აქაც. მაშინ ქველმოქმედება ორმაგად ჩანს, როცა იგი ბუნებითაც დიდია და არარაობად მიჩნეულ ვინმესაც მიეცემა; ეს კი ქველმოქმედებისა და მადლის გაძლიერებაა. სწორედ ამის წარმოჩენა სურს, როცა...