Romans 12:6

თარგმანი: ესე იგი არს, ვითარმედ ნუვინ ზუაობს და შეურაცხიეს თავი თჳსი ბრძენ უფროჲს თჳსისა საზომისა. ნუცა მოიგონებნ საქმეთა, რომელნი ჩუენ არა დაგჳწესებიან. რამეთუ მოგუეცა სიბრძნე, არამედ არა ზუაობისათჳს, გარნა სიმდაბლისა. რამეთუ სიმდაბლესა ამას ადგილსა სიწმიდედ სახელ-სდვა, თქუა რაი, ვითარმედ: ბრძნობდინ სიწმიდესა. ვითარმცა იტყოდა, ვითარმედ: ბრძნობდინ სიმდაბლესა შინა. ხოლო სახელ-სდვა სიმდაბლესა სიწმიდე, რაჲთა გიჩუენოს, ვითარმედ რომელი არა მდაბალ იყოს, მას არცა სიწმიდე აქუს. მოეცემოდეს მაშინ მრავალთა თითოსახენი მადლნი და ვიეთნიმე მათგანნი ზუაობდეს, რომელთა უვაღრესი რაჲმე მადლი აქუნ — ანუ წინაჲსწარმეტყუელებაჲ, ანუ სხუაჲ რაჲმე, — მათ ზედა, რომელთა უდარესნი მადლნი მოეხუნეს; და კუალად, უდარესნი იგი უდიდესთა მათ ეშურებოდეს. ამისთჳს იტყჳს მოციქული, ვითარმედ ნუვინ ბრძნობნ და ზუაობნ უფროჲს წესისა, ნუცა ვინ ეშურებინ მეორესა. არამედ დაჯერებულმცა ხართ ღმრთისა ნიჭთა ზედა, ვითარცა ღმერთმან განუყო თითოეულსა, რამეთუ მან იცის უმჯობესი. ნუცამცა უკუე, რომელსა უდიდესი მადლი აქუს, ზუაობს მას ზედა, რამეთუ ღმრთისა ნიჭი არს, და არა თჳსითა ძალითა მოგებული....

თარგმანი: ყოველივე ზეგარდამოსა მადლსა მიაჩემა, და ნიჭ წოდებითა — მადლით და არა მოსაგებელად საქმეთა მოცემულობაჲ მისი განაცხადა; ხოლო თითოსახეობაჲ ამისთჳს თქუა, რაჲთა არა მცირედ და დიდად, არამედ თითოსახედ ოდენ უწოდდეთ და ყოველსავე დიდად სახელ-ვსდებდეთ, ზეგარდამოჲსა მადლისა მიერ ჩუენდა მოცემულსა, რამეთუ დაღაცათუ მადლით მოგუეცემის წინაჲსწარმეტყუელებაჲ, არამედ საზომსა ეძიებს სარწმუნოებისასა, რომლისათჳს იგივე და ერთი მადლი მაშინ უმდიდრეს აჩუენებს ძალსა და მოქმედებასა თჳსსა, რაჟამს პოოს გუამი, ღირსებით განმზადებული შეწყნარებად და პყრობად მისსა მის შორის. ხოლო ესე საცნაურ არს, ვითარმედ მსახურებაჲ ზოგადი სახელი არს ყოველთა მადლთაჲ, რამეთუ მსახურებისათჳს მოეცემის ყოველი, და ყოველსავე მას მოცემულსა თანამდებ არს კაცი, რაჲთა ჯეროვნად ამსახუროს ღმერთსა. ხოლო შენ იხილე, ვითარ ზემოჲთ დააწესა უმცირესი და ქუემოჲთ შეუდგინნა უდიდესნი, რომელ არიან სწავლაჲ და ნუგეშინისცემაჲ, რაჲთა არარას მათგანსა ზედა ვზუაობდით, არამედ ყოველსავე...