1 ტიმოთეს მიმართ 5:3

„ამცნებდ ამას და ასწავებდ. ნუმცა ვინ სიჭაბუკესა შენსა შეურაცხ-ჰყოფნ; არამედ სახე ექმენ მორწმუნეთა მათ სიტყჳთა, სლვითა, სიყუარულითა, სულითა, სარწმუნოებითა, სიწმიდითა. ვიდრემდე მოვიდე, ეკრძალე საკითხავსა, ნუგეშინის-ცემასა, მოძღურებასა; ნუ უდებ-ჰყოფ, რომელ-ეგე არს შენ თანა მადლი, რომელი მოგეცა შენ წინაწარმეტყუელებითა, დასხმითა ჴელთა ხუცობისათა." (1 ტიმ 4:11–14).

1.

საქმეთაგან ზოგს სწავლება სჭირდება, ზოგს კი ბრძანება. ამრიგად, თუ იმაზე გასცემ ბრძანებას, რის შესახებაც სწავლება გვმართებს, სასაცილო გახდები; და კვლავ, თუ იმაზე ასწავლი, რის შესახებაც ბრძანება გვმართებს, იმავეს ასევე განიცდი. რას ვამბობ, მაგალითად: ბოროტი რომ არ უნდა იყო, ამის შესახებ სწავლება კი არ არის საჭირო, არამედ ბრძანება და უფრო მეტი ხელმწიფებით აკრძალვა; ასევე, იუდეველობა რომ არ უნდა იყოს, ამას ბრძანება სჭირდება. ხოლო თუ ამბობ, რომ საჭიროა, კაცმა თავისი ქონება გასცეს, რომ საჭიროა...

...რადგან შემდგომ მოყვანილი სიტყვები: „ჴარსა მეკალოესა არა დაუკრა პირი“ და „ღირს არს მუშაკი სასყიდლისა თჳსისა“ (1 ტიმ 5:18), სწორედ ამას ცხადყოფს. ამიტომ, როცა ამბობს: „ქურივთა პატივ-ეც, ჭეშმარიტად ქურივთა“ (1 ტიმ 5:3) და „რაჲთა სხუათა ქურივთა კმა-ეყოს“ (1 ტიმ 5:16), აუცილებელი საზრდოს შესახებ ამბობს; და კვლავ: „ქურივთა პატივ-ეც, ჭეშმარიტად ქურივთა“ (1 ტიმ 5:3), ესე იგი, სიღარიბეში მყოფთა შესახებ, რადგან რამდენადაც ვინმე სიღარიბეშია, იმდენად უფრო არის ქვრივი. იგი სჯულის სიტყვასაც დებს და ქრისტეს სიტყვასაც, ორივეს თანხმობაში მყოფს.

სჯული ამბობს: „ჴარსა მეკალოესა პირსა ნუ დაუკრავ“ (მეორ 25:4). ხედავ, როგორ სურს, რომ მოძღვარი დაშვრებოდეს? რადგან არ არსებობს, არ არსებობს სხვა ისეთი შრომა, როგორიც მისი შრომაა. მაგრამ ის სჯულისაა; ხოლო...