2 თესალონიკელთა მიმართ 3:1

„და აწ, რომელი-იგი დაგისწავიეს, იცით გამოჩინებადი იგი თჳსსა მას ჟამსა.“ (2 თეს 2:6).

„რამეთუ საიდუმლოჲ იგი აწვე იქმნების უშჯულოებისაჲ, გარნა ხოლო, რომელსა-ესე უპყრიეს აწ, ვიდრემდე შორს განვიდეს,“ (2 თეს 2:7).

„და მაშინ გამოჩნდეს უშჯულოჲ იგი, რომელი-იგი უფალმან აღჴოცოს სულითა პირისა მისისაჲთა და განაქარვოს იგი გამოჩინებითა მით მოსლვისა მისისაჲთა,“ (2 თეს 2:8).

„რომლისა-იგი მოსლვაჲ არს შეწევნითა ეშმაკისაჲთა.“ (2 თეს 2:9).

1. შემაკავებელი ძალა და ანტიქრისტეს საცთური

ვინმემ შეიძლება, პირველ რიგში, სამართლიანად იკითხოს: საერთოდ რა არის „შემაკავებელი", ხოლო შემდეგ ისიც გაიგოს, თუ რატომ ამბობს მას ასე ბუნდოვნად პავლე. მაშ, რა არის ეს „შემაკავებელი" იმისა, რომ იგი გამოცხადდეს, ანუ რა აბრკოლებს მას? ერთნი ამბობენ, რომ ეს არის სულის...

...უაქუს ჴელმწიფებაჲ, არამედ რაჲთა თავნი თჳსნი სახედ მიგცნეთ თქუენ, რაჲთა მბაძვიდეთ ჩუენ“** (2 თეს 3:9). „და რამეთუ რაჟამს-იგი ვიყავ თქუენ თანა, ამასვე გამცნებდი თქუენ, ვითარმედ: უკუეთუ ვისმე არა უნებს საქმის, ნუცა ჭამნ“ (2 თეს 3:10).

2.

იხილე, როგორ უფრო ნაზად საუბრობს ამაზე პირველ ეპისტოლეში, როცა ამბობს: „ხოლო გლოცავ თქუენ, ძმანო, გარდამატებად უფროჲსღა“ (1 თეს 4:10) და „და პატივის-ცემის მოყუარე იყვენით“ (1 თეს 4:11), და არსად ამბობს: „გამცნებ თქუენ“ (2 თეს 3:6), არც იმას: „სახელითა უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესითა“ (2 თეს 3:6), რაც საშინელი და საფრთხის შემცველი იყო; არამედ ამბობს „გარდამატებას“ და „პატივის-ცემის მოყვარეობას“, რაც სათნოებისკენ მომწოდებელი სიტყვა იყო. იქ ამბობს: „რაჲთა ხჳდოდით შუენიერად“ (1 თეს 4:12); აქ კი მსგავსი არაფერია,...

...), და ამით ცრუ წინასწარმეტყველებს მინიშნებით გულისხმობს.

მაშ, საიდან შევიტყობთო, ამბობს? დამატების მეშვეობით; სწორედ ამისთვის დაამატა: „კითხვაჲ ჩემითა ჴელითა პავლესითა, რომელ არს სასწაული ყოველსა წიგნსა; ესრეთ მივწერე:" (2 თეს 3:17). „მადლი უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესი თქუენ ყოველთა თანა." (2 თეს 3:18) ამას არ ამბობს, თითქოს თვით ეს იყოს ნიშანი; რადგან ამის მიბაძვა სხვებსაც შეეძლოთ, არამედ იმას ამბობს, რომ მისალმებას ჩემი ხელით ვწერო; როგორც ახლაც არის ჩვენთან, რადგან ხელმოწერით ცხადი ხდება გამგზავნელთა წერილები. ხოლო ბოროტებათა მიერ ძლიერ დაქანცულებს ნუგეშს აძლევს: აქებს როგორც აწმყო საქმეებიდან, ისე მომავალთაგან; და სასჯელითაც, მათთვის გამზადებულ კეთილთა საზღაურითაც აღძრავს, შემდეგ კი ამ საკითხს უფრო ცხადად განიხილავს, თვით დროს არ ამხელს, მაგრამ დროის ნიშანს, ანტიქრისტეს, აჩვენებს. რადგან სუსტი სული ყველაზე მეტად მაშინ რწმუნდება, როცა უბრალოდ კი არ ისმენს...

...ან ასწავა კაცთა; არამედ გევედრები, რაჲთა არა უწყალო ვიყვნეთ და ულმობელ, რამეთუ არა ბრძანებულ არს შენდა, მორწმუნეო, განკითხვაჲ უქმთა და მოქმედთაჲ, არამედ დაუყენებელად ყოფად წყალობისა. ისმინე პავლესი, რომელმან მრავალი ბრალობაჲ თქუა უქმობისაჲ და განაწესა, ვითარმედ: „რომელსა არა უნდეს საქმის, ნუცა ჭამნ“, (2 თეს. 3,10) ვითარი ხოლო შეუდგინა სიტყუაჲ: „ხოლო თქუენ, ძმანო, ნუ გეწყინების კეთილის-ყოფაჲო“. (2 თეს. 3,13) არა შენ გიბრძანა, თუ: რომელი გლახაკი არა იქმოდის, ნუ მისცემ პურსა, არამედ მას ეტყჳს საქმისა ქმნად, ხოლო შენ გეტყჳს: „ნუ გეწყინებისო კეთილისა ყოფაჲ“.

გარნა შენ ფრიად გეწყინების; უკუეთუ სადმე მიგეპყრას პური ანუ დანგი ერთი და კუალად მოვიდის თხოად ჭირვეული იგი, მეყსეულად აყუედრი: არა გუშინ მოხუედო და წარიღე? რაჲ არს სიტყუაჲ ესე, უბადრუკო? უკუეთუ გუშინ ანუ ძუღუან მიიღო, სხუაჲ არღარა ეჴმარებისა საზრდელი?

რად არა შენსაცა მუცელსა დაუწესებ წესსა ამას და ეტყჳ: გუშინ და ძუღან განსძეღ, აწ ნუღარა ეძიებ! არამედ იგი დღითი-დღე უმეტეს ზომისა ჭამითა განსთქდების, და გლახაკი გეწყინების, რომლისაჲ უმეტეს თანა-გედვა წყალობაჲ, რომელ-იგი დღითი-დღე, იძულებული შიმშილისაგან და ნაკლულევანებისა, მოგიჴდების და გევედრებ...