დაბადებისა 12:7

...ა ლოტის განშორება (12:7–13:15)

ამგვარად, ყველაფერში ღვთისადმი სიყვარულს რომ ავლენდა, აბრაამმა ეს მგზაურობა აღასრულა და ბოლოს პალესტინაში მოვიდა და ქანაანის საზღვრებში შევიდა; ღმერთმა, მისი მოშურნეობის განმტკიცებისა და შეწევნის ხელის გაწვდენის მსურველმა, გამოეცხადა და უთხრა: „თესლსა შენსა მივსცე ქუეყანა ესე" (დაბ 12:7). რაც სურდა და ძალიან უნდოდა, ანუ თავისი მოდგმის გაგრძელება, სწორედ ამას აღუთქვამს ღმერთი დაუყოვნებლივ, ასეთი დიდი შრომის საზღაურად. ვინაიდან ბუნებით შვილი არ ჰყავდა და წლებიც უკვე არ აძლევდა ნებას ამის იმედი ჰქონოდა, ღმერთი თავისი აღთქმით მოღვაწეს ამხნევებს, კიდევ უფრო მამაცს ხდის და თითქოს ახალგაზრდობას უბრუნებს შემდგომი ღვაწლისთვის. და შეხედე, როგორ ეს მართალი, ამ აღთქმის შემდეგ, კიდევ ახალ ღვაწლს იწყებს. შიმშილი რომ დაიწყო და დიდი ნაკლებობა იყო ქანაანის მიწაზე, ეგვიპტეში წავიდა; მაგრამ იქ შიმშილის დაკმაყოფილების საშუალების ძიებით კიდევ უფრო დიდ საფრთხეებში ჩავარდა. მისი ცოლის სარას მშვენიერება და სილამაზე სიკვდილს ემუქრებოდა. ამიტომ, „რაჟამს მიეახლა შთასლვად ეგჳპტედ", ეუბნება: „უწყი, რამეთუ დედაკაცი პირკეთილი ხარ შენ" (დაბ 12:11), ვიცი შენი სახის სილამაზე და მეშინია ეგვიპტელთა თ...

...და უფალი აბრამს" — ღვთის გამოცხადებისა და აღთქმის მნიშვნელობა (12:7)

მაშ, ახლაც, კაცთმოყვარე უფლისადმი ვილოცოთ, რომ ენა წარმართოს ჩვენთვის საძიებლის აღმოსაჩენად, და თქვენ ჩვეულ სწავლებას შემოგთავაზებთ, ჯერ კი, საყვარელნო, თავად საკითხავს განგიმარტავთ. „და გამოუჩნდა, — ნათქვამია, — უფალი აბრამს და ჰრქუა მას" (დაბ 12:7). ხომ სიმართლეს ვამბობდი თავიდან, რომ დიდ საუნჯეს მოიცავს ეს მოკლე სიტყვები? აი, თავად ამ სიტყვების დასაწყისია უცნაური და ახალი: „და გამოუჩნდა უფალი ღმერთი აბრამს". პირველად ვხედავთ, რომ წერილმა ეს სიტყვა ხმარა: „გამოუჩნდა". ასეთი გამოთქმა საღვთო წერილს არ ხმარია არც აბელის, არც ნოეს და არც სხვა ვინმეს ისტორიაში. მაშ, რას ნიშნავს ეს სიტყვა: „გამოუჩნდა"? ხომ თავად წერილი სხვა ადგილას ამბობს: „ვერ ძალ-გიც პირისა ჩემისა ხილვად, რამეთუ არა არს კაცი, რთმელმან იხილა პირი ჩემი და ცხონდა" (გამ 33:20)? მაშ, რას ვიტყვით ახლა, როცა წერილი ამბობს, რომ ღმერთი გამოჩნდა? როგორ გამოუჩნდა მართალს? ნუთუ თავად ღვთის არსება იხილა? არა, ნუ იყოფინ! მაშ, რა? ღმერთი ისე გამოჩნდა, როგორც მხოლოდ მას ეცოდინება და როგორც მართალს შეეძლო მისი ხილვა. კაცთმოყვარე, ბრძენი, გამომგონებელი და ადამიანურ ბუნებასთ...