...ედავ, როგორ ამხნევებდა ღვთისმოსაობის მოღვაწეს? ხედავ, როგორ ამტკიცებდა მის სულს? გულთა საიდუმლოების მცოდნე ხედავდა, რომ მართალს ამგვარი ნუგეშისმცემელი სიტყვები ესაჭიროებოდა. მართლაც, შეხედე, რას ამბობს პატრიარქი, ამგვარი სიტყვებით გამხნევებული: „თქუა აბრაამ: მეუფეო, რაჲ მომცენ? რამეთუ მე წარვწყმდები უშვილოდ" (). როცა უფალმა ჯილდო აღუთქვა, და ჯილდო დიდი, ძალიან დიდი, მაშინ მან, სულის მწუხარებასა და უშვილობით მუდმივად შემაწუხებელ სევდას რომ გამოავლენდა, თქვა: უფალო, რას მომცემ? აი, უკვე ღრმა სიბერეს მივწევდი და „წარვწყმდები" უშვილოდ?
შეხედე, როგორ ჯერ კიდევ ძველ დროს სიბრძნისმოყვარეობდა მართალი, ამქვეყნიდან გასვლას „წარწყმედას" უწოდებდა. მართლაც, ისინი, ვინც გულმოდგინებით სათნოებაში ღვაწლობს, ამქვეყნიდან რომ გადასახლდებიან, ჭეშმარიტად, თითქოს თავისუფლებაზე გაშვებულები არიან ტანჯვისა და ბორკილებისგან: სათნი ცხოვრებისთვის სიკვდილი სწორედ გარდასვლაა უარესიდან უკეთესისკენ, დროებითი ცხოვრებიდან — უცვლელ, უკვდავ და დაუსრულებელ ცხოვრებისკენ. „მე, — ამბობს, — წარვწყმდები უშვილოდ". და, რათა უფალი შებრალებისკენ მიეხრო, ამაზე არ შეჩერდა, არამედ კიდევ რა თქვა? **„ძე მასეკის, მონისა ჩემისა,... ესე დამასკოჲს ელიეზერ... ვინათგან მე არა მ...