დაბადებისა 19:7

...ა და კარი განიჴშა უკუანა თჳსსა... და ჰრქუა მათ"** (დაბ 19:6–7). შეხედე, როგორ ეშინია მართალს და როგორ კანკალებს სტუმრების უსაფრთხოებისთვის. უმიზეზოდ კი არ დაიხშო კარი თავის უკან, არამედ იმიტომ, რომ იცოდა სოდომელთა მძვინვარება და თავხედობა და მათ ბოროტ განზრახვას ხვდებოდა. შემდეგ ეუბნება მათ: „ნუ სადა, ძმანო" (დაბ 19:7). ო, მართლის სულგრძელობა! ო, თავმდაბლობის სიღრმე! ასეთ ხალხთან ასეთი სიმშვიდით მოპყრობა — აი, ნამდვილი სათნოება. უეჭველია, ვინც ავადმყოფის განკურნება ან შმაგისის მოფხიზლება ისურვებს, არავინ აკეთებს ამას რისხვითა და სისასტიკით. შეხედე, როგორ უწოდებს ძმებს მათ, ვინც ასეთი დანაშაულის ჩადენას აპირებს, — სურს მათი შერცხვენა, სინდისის გამოღვიძება და საძაგელი განზრახვიდან განრიდება: „ნუ სადა, ძმანო, — ამბობს, — ნუ უკეთურებთ". ნუ ჩაიდენთ, ამბობს, ამგვარს, ნუ წამოიწყებთ ამ საძაგელ საქმეს, ნუ უკუაგდებთ თავად ბუნებას, ნუ მოიგონებთ ბუნებასაწინააღმდეგო შერევას. თუ უკვე გინდათ თქვენი აღშფოთებული ვნებების დაკმაყოფილება, მე მოგაწვდით ამისთვის ისეთ საშუალებას, რომ თქვენი დანაშაული უფრო მსუბუქი იყოს: „რამეთუ არიან ჩემნი ორნი ასულნი, რომელთა არღა უცნიეს მამაკაცნი" (დაბ 19:8). ჯერ არ გამოუცდიათ, ამბობს,...