...ის კი არ მისცა, არამედ მართლის მთელი სათნოების გამოსავლინებლად, ბოლოს საკუთარ კაცთმოყვარეობასაც ავლენს, მართალს თავად განზრახვისთვის ადგამს გვირგვინს, ანუ მამამთავრის თავად განზრახვასას ნამდვილად შეწირულ მსხვერპლად მიიღებს. „ხოლო უწოდდა, — ამბობს წერილი, — ანგელოზი უფლისა ზეცით და ჰრქუა: აბრაჰამ. აბრაჰამ." (). როგორც კი ღმერთმა დაინახა, რომ მართალი მზად იყო მისი ნების აღსასრულებლად და უკვე ძის დასაკლავად შეუდგა, ზეციდან მოუხმო: „აბრაჰამ, აბრაჰამ!" აქაც განმეორებააა სახელისა, რომ მართლის მოშურნეობა შეეკავებინა და ამ ძახილით შეეჩერებინა მამამთავრის ხელი, რომელიც ძის დასაკლავად უკვე აღემართა. „და მან თქუა: აჰა მე. და ჰრქუა მას. ნუ მიჰყოფ ჴელსა შენსა ყრმისა მაგის ზედა, ნუ-ცა რას უყოფ მას. აწ უწყი, რამეთუ გეშინის შენ ღმრთისაჲ და არა ჰრიდე ძესა შენსა საყუარელსა ჩემთჳს" (). „ნუ მიჰყოფ, — ამბობს, — ჴელსა შენსა ყრმისა მაგის ზედა". ჩემი ბრძანება არა ნამდვილი აღსრულებისთვის მიმეცა და არა ძის დაკვლა მსურს, არამედ ყველასთვის შენი მორჩილება ცხადი გახდეს. მაშ, „ნუ-ცა რას უყოფ მას"; შენი განზრახვითვე კმაყოფილი ვარ და მისთვის გადგამ გვირგვინსა და გადიდებ. **„აწ უწყი, რამეთუ გეშინის შენ...
დაბადებისა 22:11
10. და განყო ჴელი თჳსი მოღებად მახჳლისა დაკლვად ძისა თჳსისა.11. ხოლო უწოდდა ანგელოზი უფლისა ზეცით და ჰრქუა: აბრაჰამ. აბრაჰამ. და მან თქუა: აჰა მე.12. და ჰრქუა მას. ნუ მიჰყოფ ჴელსა შენსა ყრმისა მაგის ზედა, ნუ-ცა რას უყოფ მას. აწ უწყი, რამეთუ გეშინის შენ ღმრთისაჲ და არა ჰრიდე ძესა შენსა საყუარელსა ჩემთჳს.
დაბადებისა თავი 22