დაბადებისა 22:8

...ლისაჲ?"** წარმოიდგინე აქ მართლის მთელი ტანჯვა — როგორ უძლებდა იმას, რასაც ისმენდა, როგორ ახერხებდა ძისთვის პასუხის გაცემას, როგორ არ შეირყა სულით, როგორ შეძლო ძისთვის დამალვა და მომავალი საქმის არგამჟღავნება? მტკიცე აზრითა და მამაცი სულით პასუხობს ძეს: „ღმერთმან იგულოს თავისა თჳსისა ცხოვარი მსხუერპლად, შჳლო" (დაბ 22:8). შეხედე, აქაც კვლავ წინასწარმეტყველებს მომავალს, თავადაც არ იცის რა. ამ პასუხით ისაკისთვის ჭეშმარიტების დამალვა სურდა; ძე კი ამ სიტყვებით დროებით დაამშვიდა, თავად კი უფრო დიდსა და ძლიერ მწუხარებას განიცდიდა, როცა ფიქრობდა ამ სიტყვებზე, ძის სხეულის სილამაზეს უყურებდა, სულის კეთილშობილებას, მის მორჩილებას, მომხიბვლელობასა და სიჭაბუკის ყვავილოვან ასაკს. „წარვიდეს ორნივე ზოგად და მიიწივნეს ადგილსა მას, რომელსა ჰრქუა მას ღმერთმან" (დაბ 22:9). მივიდნენ, ამბობს წერილი, მაღალ მთაზე, რომელიც ღმერთმა უჩვენა, „და აღაშენა აბრაჰამ საკურთხეველი". კვლავ მიკვირს მართლის მამაცობა — როგორ შეძლო საკურთხევლის აგება, როგორ ეყო ამისთვის ძალა, როგორ არ შეიმუსრა სულით შინაგანი ტანჯვისგან? მაგრამ აი, საკურთხეველიც აღამართა, შეშაც დააწყო მასზე, **„და შეკრა ისაკი, ძე თჳსი, და დადვა იგი საკურთხეველსა მას ზედა...