დაბადებისა 4:25

...ამიტომ დედაც, ამ ძეს სახელის დარქმევისას, მადლიერებით არქმევს და ბავშვის შობას არა ბუნებასა და საკუთარ მშობიარობის უნარს მიაწერს, არამედ ღვთის ძალას, რომელმაც ბუნება შობისკენ აღძრა, და ამბობს: „და უწოდა სახელი მისი სით მეტყუელმან: რამეთუ აღმიდგინა მე ღმერთმან თესლი სხუაჲ ნაცულად აბელისსა, რომელი მოკლა კაინ" (დაბ 4:25). შეხედე, რა ზედმიწევნითობაა სიტყვებში. არ თქვა: მომცა მე ღმერთმა, არამედ — „აღმიდგინა", ესე იგი, აღმიდგინაო. შენიშნე, როგორ ამ გამოთქმით უკვე მაშინ, თუმცა არა ცხადად, აღდგომის საწყისებზე მიუთითებს. ის თითქოს ამბობდა: გარდაცვლილის ნაცვლად აღმიდგინა ესო. თუმცა ის, ამბობს, ძმის ხელით მიწაზე დაეცა და სიკვდილს დაემორჩილა, მაგრამ ღვთის ძალამ დაცემულის ნაცვლად ეს აღადგინა. რადგან აღდგომის დრო ჯერ არ მოსულიყო, ღმერთმა არა დაცემული აღადგინა, არამედ სხვა მის ნაცვლად, ამიტომ ამბობს ევა: „რამეთუ აღმიდგინა მე ღმერთმან თესლი სხუაჲ ნაცულად აბელისსა, რომელი მოკლა კაინ". ნახე ცოლის მადლიერება? ნახე უფლის კაცთმოყვარეობა, რომ სწრაფად მისცა მათ (ადამსა და ევას) ნუგეში? მივბაძოთ ყველანი ევას და ყოველივე ზეგარდმო მადლს მივაწეროთ, რადგან, თუმცა ბუნება მოქმედებს, მაინც არა თავისი ძალით, არამედ შემოქმედის ბრძანებას მორჩილი. და ნურასოდეს ჩივიან ცოლ...

...და გეენის ცეცხლს თავი დააღწიოთ. ეს განსაკუთრებული მოშურნეობით ახლა უნდა გააკეთოთ, როცა მარხვის წყალობით მუდმივი და უხვი შეგონებით სარგებლობთ.

„და იცნა ადამ ცოლი თჳსი ევა, და მიდგომილმან შვა ძე და უწოდა სახელი მისი სით მეტყუელმან: რამეთუ აღმიდგინა მე ღმერთმან თესლი სხუაჲ ნაცულად აბელისსა, რომელი მოკლა კაინ" (დაბ 4:25). ლამექამდე საგვარტომო რომ მიიყვანა, საღვთო წერილი კვლავ ადამსა და მის ცოლზე ბრუნდება და ამბობს: „და იცნა ადამ ცოლი თჳსი ევა, და მიდგომილმან შვა ძე და უწოდა სახელი მისი სით მეტყუელმან: რამეთუ აღმიდგინა მე ღმერთმან თესლი სხუაჲ ნაცულად აბელისსა, რომელი მოკლა კაინ. შვა, — ამბობს, — ძე და უწოდა სახელი მისი სით". ძისთვის სახელის დარქმევით არ დაკმაყოფილდა, დედა ამბობს: „რამეთუ აღმიდგინა მე ღმერთმან თესლი სხუაჲ ნაცულად აბელისსა, რომელი მოკლა კაინ". შეხედე, როგორ დედაც ახალშობილი ძის სახელით იმ ბოროტი საქმის ხსოვნას ამარადისებს და რათა მომავალ თაობებსაც სცოდნოდათ კაინის დანაშაულის შესახებ, ამბობს: „ნაცულად აბელისსა, რომელი მოკლა კაინ". ეს არის მწუხარე სულის სიტყვები, რომელიც აღშფოთებულია ჩადენილი ბოროტმოქმედების მოგონებით და ამავე დროს მადლობას სწირავს შობილისთვის და მის სახელში, თითქოს სვეტზე, კაინის დანაშაულს ასახავს. და...