ჰრომაელთა მიმართ 3:8

თარგმანი: რამეთუ რაჲსა ვისჯებითო, ვითარცა ცოდვილნი, უკუეთუ მიზეზ ძლევისა ვექმნებით ღმერთსა; რამეთუ ამას ყოველსა მათისა სიტყჳსა წინააღმდგომად იტყჳს, ვითარმედ: უკუეთუ, ვითარ იტყჳთ, ჩუენ ვართ მიზეზნი მისისა ძლევისანი, რადღა-მცა ვისაჯებოდეთ ვითარცა ცოდვილნი, უკუეთუმცა ესრეთ იყო. ანუ რადღა იქმნების ჩუენ ზედა ცოდვილთა, ვითარცა-იგი ვიგმობვით ჩუენ ქრისტიანენი; ესე იგი არს, ვითარმედ: ვითარ-იგი მრავალთა ჰგონიეს თუ ვიტყჳთ და გუგმობენ და გუეკიცხევენ და გუწამებენ თუ ვიტყჳთო, ვითარმედ ღმერთმან კეთილი მოგუაგოს ვითარცა მიზეზ-ქმნილთა მისისა ძლევისათა, ბოროტთა საქმეთა მიერ, რომელნი ვქმნენით.

...ამიტომაც ამბობს: „სარწმუნო არს სიტყუაჲ“ (1 ტიმ 1:15). მაგრამ ზოგიერთნი არა მხოლოდ არ იჯერებდნენ, ბრალსაც სდებდნენ, რასაც ახლაც ელინები აკეთებენ და ამბობენ: „ვქმნეთ ბოროტი, რაჲთა მოგჳჴდეს ჩუენ კეთილი?“ (რომ 3:8).

რადგან, როცა მოისმინეს მისი სიტყვები: „სადა-იგი განმრავლდა ცოდვაჲ, მუნ უფროჲსად გარდაემატა მადლი“ (რომ 5:20), ისინი ჩვენს სწავლებას ამახინჯებდნენ და ამას ამბობდნენ. ასევე, როცა მათ გეენაზე ვესაუბრებით, ამბობენ: როგორ არის ეს ღვთის ღირსი, თუ ადამიანი თავის მონას, რომელსაც ბევრი შეუცოდავს, მიუტევებს და შენდობის ღირსად მიიჩნევს, ღმერთი კი უკვდავი სასჯელებით სჯის? და როცა კვლავ ნათლისღებასა და მისით ცოდვათა მიტევებაზე ვესაუბრებით, ამბობენ: როგორ არის ეს ღვთის ღირსი, რომ უთვალავი ბოროტების ჩამდენს ცოდვები მიუტევოს? ხედავ ამ გადაგრეხილ აზრს, როგორ ყველგან საკუთარი დავის ჟინს აჩვენებს? და მაინც, თუ მიტევებ...