იობისა 31:1

...ა უყვარდა, ხოლო მოყვასთან ურთიერთობაში ზომას აჭარბებდა, როგორც ვინმე ქედმაღალი და ამპარტავანი. რადგან ამასაც დიდი ყურადღებით გაურბოდა. ამიტომაც ამბობდა: „ანუ თუ ვდრიკე სასჯელი მონისა ჩემისაჲ და მჴევლისა ჩემისაჲ, იშჯიედ რაჲ ჩემ წინაშე?“ (იობ 31:13); „ანუ არა, ვითარცა მე, ეგრეცა იგინი იყუნეს საშოსა შინა?“ (იობ 31:15). ამრიგად, ესეც უდიდესი უსამართლობაა: ქედმაღალი და ამპარტავანი ყოფნა.

2. ლოცვის სარგებლობა და ღვთის სიახლოვე

რადგან როგორც მომხვეჭელს ვუწოდებთ მას, ვისაც სხვისი ქონების აღება სურს და თავისი არ ჰყოფნის, ასევე ქედმაღალსაც ვუწოდებთ იმას, ვინც მოყვასისაგან იმაზე მეტს ითხოვს, ვიდრე ეკუთვნის: როცა კაცი საკუთარ თავს ყოველგვარ პატივს მიაკუთვნებს, სხვას კი უპატიოყოფს. ეს კი არსაიდან სხვაგან არ წარმოიშობა, თუ არა უსამართლობიდან. ხოლო რომ ეს უსამართლობაა, ამას აქედან განსაჯე. ღმერთმა შენც შეგქმნა და ისიც, და ყველაფერი მასთან საზიაროდ და თანასწორა...

...რამედ სხვათა ნუგეშისცემისთვის, გაჭირვებულთ ეხმარებოდნენ მათ საჭიროებებში და თავიანთ სახლს ყველა უცხოელისთვის აღებდნენ. მოისმინე, რას ამბობს ერთ-ერთი მათგანი: „ანუ თუ უძლური განუტევე განსლვად წიაღითა ცალიერითა?" (იობ 31:34). და „უძლურთა, ოდეს სადა რაჲ უჴმდა, არარაჲ დააკლდა" (იობ 31:16). და არა მხოლოდ ქონებიდან ეხმარებოდნენ გაჭირვებულთ, არამედ თავიანთი მფარველობითაც ზრუნავდნენ მათზე. „თუალი ვიყავ ბრმათაჲ", – ამბობს, – „და ფერჴი მკელობელთაჲ... და შორის კბილთა მათთა ნატაცები გამოუღე" (იობ 29:15, 17). ხედავ, რომ შევიწროებულთაც ზრუნავდა და ყველას ნაკლულებელი სხეულის ნაწილების ნაცვლად ემსახურებოდა? ამ მართალს ყველა უნდა მიბაძავდეს – მართალს, რომელმაც რჯულამდე და მადლამდე ასეთი დიდი სიბრძნისმოყვარეობა გამოიჩინა, და, ამასთანავე, არც მოძღვარი ჰყოლია, არც სათნო წინაპრები, არამედ საკუთარი მცდელობითა და საღი აზრით მივიდა ასეთ კეთილ ცხოვრებამდე. თითოეულ ჩვენგანს ბუნებაში ჩადებული აქვს სათნოების შემეცნება; და თუ ვინმეს არ სურს დაუდევრობით თავისი ბუნების კეთილშობილება დაღუპოს, ამას ვერასოდეს ვერ მოაკლდება. ღმერთმა ქმნას, რომ ჩვენ ყველამ სათნოება ავირჩიოთ და მასში მოშურნეობით ვიღვაწოთ, რათა ღვთისმოყვარე...

...მებს სიტყჳთა თჳსითა, ამისთჳსცა არცა წარწყმედაჲ მათი შეჰრაცხა ყოვლადვე. შვილთა თჳსთა ყოველთა ღმრთისმოშიშებითა ზრდიდა; რომელი-იგი უცნაურთაცა ბრალ-თა მათთათჳს მსხუერპლსა შესწირვიდა, ოდესმცა შეუნდო მეცნიერებით ცოდვად?

ისმინე სიწმიდისათჳსცა წურთილებაჲ მისი: „საზღვარი დავდევო თუალთა ჩემთა არა მიხედვად დედაკაცსა უცხოსა“. (იობ 31,1) ამისთჳსცა არცა ცოლსა თჳსსა მიერჩდა სიტყუად უჯეროებისა. ამისთჳსცა განკჳრვებულ ვარ, ვითარ, იცოდა რაჲ ეშმაკმან ესევითარი იგი კეთილსა შინა წურთილობაჲ მისი, იკადრა ბრძოლად მისა. გარნა უკეთური არს ბოროტი იგი, არაოდეს წარიკუეთს სასოებასა ბრძოლისასა, რომელ-ესე უმეტესი დასასჯელი არს ჩუენი, რამეთუ იგი არაოდეს წარიკუეთს სასოებასა წარწყმედისა ჩუენისასა, და ჩუენ წარვიკუეთთ სასოებასა ცხორებისა ჩუენისასა. ხოლო წყლულებასა მას გუამისასა და მოწევნასა სენთასა იხილე, ვითარ იწურთიდა ნეტარი იგი: ვინაჲთგან მისდა ესევითარი არარაჲ სადა შემთხუეულ იყო, არამედ მარადის დიდებასა და შუებასა შინა აღზრდილ იყო, სხუათა ხედვიდა უძლურთა და განრღუეულთა და თავსა თჳსსა მზაჰყოფდა ესევითარისათჳს. და ამას მოასწავებს სიტყჳთა მით, რომელსა იტყჳს: „შიში, რომელი მეშინოდა, მოიწია ჩემ ზედა, და რომელსა ვეჭუდი, შემემთხჳა მე“; (იობ 3,25) და კუალად...