იობისაჲ 31

ლოცვა წმინდა წერილის წაკითხვამდე

1. აღთქმაჲ აღუთქუ თუალთა ჩემთა და არა გულისჴმა-ვყო ქალწულსა ზედა.2. და გან-რა-უყო უფალმან ზეგარდამო და სამკჳდრებელი უნაკლულოჲ მაღლით გამო.3. ვაჲ წარწყმედასა ცრუსასა და უცხოსა საქმესა, რომელნი იქმან უსჯულოებასა.4. ანუ არა თავადმან იხილნეს გზანი ჩემნი და ყოველნი გზანი ჩემნი აღრაცხნეს?5. უკუეთუ სრულ ვიყავ მე მლაღობელთა თანა, გინათუ ისწრაფა ფერჴმან ჩემმან ზაკუასა?6. რამეთუ ვდეგ უღელსა ზედა მართალსა, და იცის უფალმან უმანკოებაჲ ჩემი.7. უკუეთუ გარდა-სადა-აქცია ფერჴმან ჩემმან გზისაგან მისისა, გინათუ მისდევდა თუალთა ჩემთა გული ჩემი, ანუ თუ ჴელითა ჩემითა შევახე ქრთამსა?8. მითესავსმცა და სხუანი ჭამენ, და უძირომცა ვარ ქუეყანასა ზედა.9. უკეთუ მისდევდა გული ჩემი ცოლსა სხჳსასა, ანუ თუ და-სადა-ვჯედ მზირად კართა მისთა?10. სათნომცა ეყოფის ცოლიცა ჩემი სხუათა და ყრმანი ჩემნი დამდაბლდენ,11. რამეთუ გულისწყრომაჲ რისხვისაჲ არს დაუპყრობელი შეგინებაჲ ქმრისცოლისაჲ.12. რამეთუ ცეცხლი არს აღგზებული ყოვლით კერძოვე, ვიდრეცა ვიდეს, რამეთუ, რომელმან თუალ-აგნეს ქალწულსა, ძირითურთ წარწყმიდა,13. ანუ თუ ვდრიკე სასჯელი მონისა ჩემისაჲ და მჴევლისა ჩემისაჲ, იშჯიედ რაჲ ჩემ წინაშე?14. რაჲმე ვყო, უკუეთუ განკითხვასა ჩემსა ჰყოფდეს უფალი? გინათუ მოხედვას ჰყოფდეს, რაჲმე სიტყუა-უგო?15. ანუ არა, ვითარცა მე, ეგრეცა იგინი იყუნეს საშოსა შინა? ვიყუენით მასვე შინა მუცელსა.16. უძლურთა, ოდეს სადა რაჲ უჴმდა, არარაჲ დააკლდა, და თუალნი ქურივთანი არა დავაურვენ.17. აღვიღე პური ჩემი, ვჭამე მარტომან და ობოლსა არა ვეც,18. რამეთუ სიჭაბუკითგან ჩემით ვზრდი მათ, ვითარცა მამაჲ და დედის მუცლითგან უძღოდე მათ.19. ანუ თუ უგულებელს-ვყავ შიშუელი და დავრდომილი და არა შევმოსე?20. უძლურნი მაკურთხევდეს მე, რამეთუ ნარისუევითა ტარიგთა ჩემთათა განტფებოდეს ბჭენი მათნი.21. ანუ გან-სადა-ვირთხ ობოლსა ზედა ჴელი ჩემი გულპყრობით, ვითარმედ მრავალი შეწევნაჲ არს ჩემ თანა?22. წარ-მცა-ვარდების მკლავი ჩემი მჴრითგან, და ჴელი ჩემი იდაყჳთგან შეიმუსრენ,23. რამეთუ შიშსა უფლისასა შევეპყარ მე, და სიტყუათა მისთა ვერ დაუთმო.24. გინათუ დავფალ ოქროჲ ჩემი მიწასა ქუეშე, ანუ ანთრაკთა პატიოსანთა ვესევდ?25. ანუ თუ ვიხარებდ დიდძალსა ზედა სიმდიდრესა ჩემსა, ანუ ურიცხუთა ზედა დავსდევ ჴელი ჩემი?26. ანუ ვხედევდ მზესა აღმოსავალსა და დამავალსა, მთუარესა აღსავსესა და მოკლებულსა?27. რამეთუ არა ამათ ზედა არს, ანუ თუ სცთა სადა იდუმალ გული ჩემი, ანუ თუ ჴელი ჩემი დავიდევ პირსა ჩემსა და ვაკოცე?28. და ესეცამცა უსჯულოებად დიდად შემერაცხების, რამეთუ ვტყუე წინაშე უფლისა მაღლისა.29. ანუ თუ მომცხრებოდა მე დაცემაჲ მტერთა ჩემთაჲ და თქუა გულმან ჩემმან: ვაშა?30. ესმისმცა ყურთა ჩემთა წყევაჲ ჩემი, სათხრობელმცა ვარ ერისაგან ძჳრ-ძჳრად.31. უკუეთუმცა მრავალგზის თქუეს სადამე მჴევალთა ჩემთა: ვინ მომცეს ჩუენ ჴორცთაგან მისთა განძღებად? რამეთუ ფრიად ტკბილ ვიყავ მე.32. გარეშე უცხოჲ არა სადა დაადგრა სახლსა ჩემსა და კარი ჩემი ყოვლისათჳს მომავალისა განღებულ იყო.33. გინათუ ვცოდე სადამე არა ნებსით და დავმალე ცოდვა ჩემი?34. რამეთუ არა შევიკდიმე სიმრავლესა წინაშე ერისასა, ვითარმცა არა აღვიარე წინაშე [!] მათსა, ანუ თუ უძლური განუტევე განსლვად წიაღითა ცალიერითა?35. ვინმცა მასმინა მე ესე? რამეთუ ჴელისათჳს უფლისა მე შენდა ჴელითწერილი თუ ვისიმე მაქუნდა,36. მჴართა ჩემთა ზედა დავიდევ, ვითარცა გჳრგჳნი და აღმოვიკითხე.37. და განვხეთქე იგი და მივსცი. და არარაჲ მოვიღო თანამდებისაგან.38. არცა ქუეყანამან სადამე სულთ-ითქუნა ჩემ ზედა, ანუ თუ ორნატნი მისნი ტიროდეს ერთბამად?39. გინა თუ ძალი მისი შევჭამე მარტომან, ანუ თუ და-ვისი-ვიპყარ ქუეყანაჲ, და სული მის უფლისა ქუეყანისაჲ შევაწუხე?40. იფქლისა წილმცა აღმომიცენდების ჯინჭარი და ქრთილისა წილ მაყუალი.

იობისაჲ 31 განმარტებები

დამოწმებები (7)

თარგმანებაჲ მათეს სახარებისაჲ თავი ლგ

სახარებაჲ მათესი 10:16-22

წმინდა იოანე ოქროპირი

იობისაჲ 31:1

სწავლაჲ ლგ მოთმინებისათჳს განსაცდელთაჲსა და სახე იობისგან:

...მებს სიტყჳთა თჳსითა, ამისთჳსცა არცა წარწყმედაჲ მათი შეჰრაცხა ყოვლადვე. შვილთა თჳსთა ყოველთა ღმრთისმოშიშებითა ზრდიდა; რომელი-იგი უცნაურთაცა ბრალ-თა მათთათჳს მსხუერპლსა შესწირვიდა, ოდესმცა შეუნდო მეცნიერებით ცოდვად?

ისმინე სიწმიდისათჳსცა წურთილებაჲ მისი: „საზღვარი დავდევო თუალთა ჩემთა არა მიხედვად დედაკაცსა უცხოსა“. ამისთჳსცა არცა ცოლსა თჳსსა მიერჩდა სიტყუად უჯეროებისა. ამისთჳსცა განკჳრვებულ ვარ, ვითარ, იცოდა რაჲ ეშმაკმან ესევითარი იგი კეთილსა შინა წურთილობაჲ მისი, იკადრა ბრძოლად მისა. გარნა უკეთური არს ბოროტი იგი, არაოდეს წარიკუეთს სასოებასა ბრძოლისასა, რომელ-ესე უმეტესი დასასჯელი არს ჩუენი, რამეთუ იგი არაოდეს წარიკუეთს სასოებასა წარწყმედისა ჩუენისასა, და ჩუენ წარვიკუეთთ სასოებასა ცხორებისა ჩუენისასა. ხოლო წყლულებასა მას გუამისასა და მოწევნასა სენთასა იხილე, ვითარ იწურთიდა ნეტარი იგი: ვინაჲთგან მისდა ესევითარი არარაჲ სადა შემთხუეულ იყო, არამედ მარადის დიდებასა და შუებასა შინა აღზრდილ იყო, სხუათა ხედვიდა უძლურთა და განრღუეულთა და თავსა თჳსსა მზაჰყოფდა ესევითარისათჳს. და ამას მოასწავებს სიტყჳთა მით, რომელსა იტყჳს: „შიში, რომელი მეშინოდა, მოიწია ჩემ ზედა, და რომელსა ვეჭუდი, შემემთხჳა მე“; და კუალად...

ფსალმუნი 140-ის განმარტება

ფსალმუნნი 140

წმინდა იოანე ოქროპირი

მთ: Sasoeba.ge

რედ: Sasoeba.ge

იობისაჲ 31:5

7.:

...და მცონარებაში გვაგდებენ.

ამიტომ პავლეც და იერემიაც ამაზე ბევრს ლაპარაკობენ: ორივე გვიბრძანებს, გავექცეთ ბოროტთა და ამგვარად მცონარეთა თანამყოფობას. იობიც ამას სათნოების რიგში აყენებს, როცა ამბობს: „უკუეთუ სრულ ვიყავ მე მლაღობელთა თანა“ (). იერემია კი აჩვენებს, რომ ასეთებთან არც დამჯდარა, როცა ამბობს: „არა დავჯდე შესაკრებელსა შორის მათ თანა, იმღერიედ რაჲ“ (). სწორედ ამის გამო პავლეც არ გვაძლევს ნებას, ბოროტებთან ერთად ვჭამოთ ან საერთოდ მათთან დავახლოვდეთ, როცა ამბობს: „და უკუეთუ ვინმე არა ერჩის სიტყუასა ჩუენსა წიგნითა ამით, იგი შეისწავეთ და ნუ თანააღერევით მას“ (). „და ნუმცა ზიარ ვარ მე რჩეულთა მათთა თანა“ (). სხვა მთარგმნელი ამბობს: „და ნუმცა ზიარ ვარ მე რჩეულთა მათთა თანა“ ()....

ფსალმუნი 4-ის განმარტება

ფსალმუნნი 4

წმინდა იოანე ოქროპირი

მთ: Sasoeba.ge

რედ: Sasoeba.ge

იობისაჲ 31:13იობისაჲ 31:15

1. სიმართლე და ლოცვის შესმენის კადნიერება:

...ა უყვარდა, ხოლო მოყვასთან ურთიერთობაში ზომას აჭარბებდა, როგორც ვინმე ქედმაღალი და ამპარტავანი. რადგან ამასაც დიდი ყურადღებით გაურბოდა. ამიტომაც ამბობდა: „ანუ თუ ვდრიკე სასჯელი მონისა ჩემისაჲ და მჴევლისა ჩემისაჲ, იშჯიედ რაჲ ჩემ წინაშე?“ (); „ანუ არა, ვითარცა მე, ეგრეცა იგინი იყუნეს საშოსა შინა?“ (). ამრიგად, ესეც უდიდესი უსამართლობაა: ქედმაღალი და ამპარტავანი ყოფნა.

2. ლოცვის სარგებლობა და ღვთის სიახლოვე

რადგან როგორც მომხვეჭელს ვუწოდებთ მას, ვისაც სხვისი ქონების აღება სურს და თავისი არ ჰყოფნის, ასევე ქედმაღალსაც ვუწოდებთ იმას, ვინც მოყვასისაგან იმაზე მეტს ითხოვს, ვიდრე ეკუთვნის: როცა კაცი საკუთარ თავს ყოველგვარ პატივს მიაკუთვნებს, სხვას კი უპატიოყოფს. ეს კი არსაიდან სხვაგან არ წარმოიშობა, თუ არა უსამართლობიდან. ხოლო რომ ეს უსამართლობაა, ამას აქედან განსაჯე. ღმერთმა შენც შეგქმნა და ისიც, და ყველაფერი მასთან საზიაროდ და თანასწორა...