ფსალმუნნი 103:2

...ის ამოქმედებაც გსურს". „ვქმნი ცისკარს და ნისლს, ვამტკიცებ ქუხილს და ვქმნი სულს" (ამოს 4:13)² — „ვეშაპი ესე, რომელ დაჰბადე სამღერელად მისა" (ფსალმ 103:26), ანუ — ეშმაკი. „შენთვისაც არ დამიშურებია ეს ხელმწიფება; შენც დასცინე, თუ გნებავს, რამეთუ შეგიძლია ისე შეჰკრა იგი, როგორც ბეღურა". „„მზე მისი აღმოვალს ბოროტთა ზედა და კეთილთა" (მათ 5:45); — მიბაძე შენც, გაუნაწილე შენი — კეთილთაც და ბოროტთაც".

„შეურაცხყოფილი ვითმენ და კეთილს ვუყოფ შემურაცხმყოფელთ; მიბაძე შენც, რამეთუ შეგიძლია". „კარგს ვაკეთებ — არა — საპასუხოდ; მიბაძე შენც და ნუ აკეთებ კარგს — არც საპასუხოდ, არც სანაცვლოდ". „მე ავანთე მნათობნი ცაზე; აანთე შენც მათზე უფრო ბრწყინვალენი, რამეთუ შეგიძლია; გააცისკროვნე ცდომილებაში მყოფნი, — რამეთუ უფრო დიდი კეთილ-ქმნაა ჩემი შეცნობა, ვიდრე — მზის ხილვა"....

...ნისთვის დღე მუშაობისთვის რომ განუკუთვნა, ხოლო ღამის სიბნელე დასვენებისა და შრომისგან მოსვენებისთვის, ორივეს ზომა და საზღვარი დაუდო, რათა ყველანი მათგან სარგებელს ვიღებდეთ. ხოლო, რომ დღის ნათელი მოღვაწეობის ჟამია, ისმინე დავითი, რომელიც ამბობს: „გამოვიდეს კაცი საქმესა თჳსსა და შრომასა თჳსსა მიმწუხრადმდე" (ფსალმ 103:23). და კარგად თქვა: „მიმწუხრადმდე", რადგან საღამოს მოსვლისთანავე ნათელი განეშორება, ბნელი მოდის და ადამიანურ ბუნებას ძილს მისცემს, დაქანცულ სხეულს დააწყნარებს, ყველა გრძნობას დაამშვიდებს და, როგორც კეთილი ძიძა, თავისი მზრუნველობით ყველა ასოს შრომისა და დაღლილობისგან თავისუფლებას მისცემს. ხოლო, როცა ღამის ზომა აღსრულდება, ნათელი გამოჩნდება, ადამიანს გააღვიძებს და განახლებული გრძნობებით მზის სხივთა მიღების ღირსად გახდის, ახალი და მხურვალე გულმოდგინებით ჩვეულ საქმეებს მიაბრუნებს. იგივე შეიძლება დაინახოს წელიწადის დროთა მონაცვლეობაშიც: ზამთრის შემდეგ გაზაფხული მოდის, ზაფხულის შემდეგ — შემოდგომა, რათა ჰაერის ცვალებადობით ჩვენი სხეული გამოცოცხლდეს, რათა არც ზედმეტი სიცივით შეკუმშვისგან დაირღვეს და არც ძლიერი სიცხით მოუძლურდეს; ამიტომ ზამთრისთვის შემოდგომით გვამზადებს, ხოლო ზაფხულისთვის — გაზაფხულით. საერთოდ, ვისაც გონივრულად სურს ყ...

...ყდართა, უფლებათა, მთავრობათა, ხელმწიფებათა, ქერუბიმთა და სერაფიმთა მხედრობებს მიაპყრობ, – რა გონება, რა სიტყვა შეძლებს მისი გამოუთქმელი სიდიადის გამოხატვას? თუ ნეტარი წინასწარმეტყველი დავითი, ხილულის მოწყობას რომ განიხილა, წამოიძახოდოდა: „ვითარ განდიდნენ საქმენი შენნი, უფალო, და ყოველივე სიბრძნით ჰქმენ" (ფსალმ 103:24), თუ (ასე წამოიძახოდა) კაცი, რომელიც ესოდენ სულიწმიდის ღირსქმნილი იყო და რომელსაც მიცემული ჰქონდა შემეცნება „უჩინოთა და დაფარულთა სიბრძნისა" მისისა (ფსალმ 50:8), მაშინ რას ვიტყვით ჩვენ, მიწა და ნაცარი, – ჩვენ, რომლებმაც მუდმივად თავი უნდა ჩავღუნოთ და სამყაროს უფლის გამოუთქმელ კაცთმოყვარეობას გავიკვირვოთ? რას ვამბობ წინასწარმეტყველზე? ნეტარი პავლე, ეს ცისმაღალი სული, ხორცით შემოსილი და უხორცო ძალებს მსგავსი, ვინც მიწაზე დადიოდა, მაგრამ მოშურნეობით ცას მიმოსდებდა, მან, ღვთის განგებულების მხოლოდ ერთ ნაწილში რომ ჩაიხედა (იუდეველთა და წარმართთა შესახებ, რომელთაგან პირველნი განიშორა, მეორენი კი მიიღო), გაოცებული და განცვიფრებული, ხმამაღლა წამოიძახა: „ჵ სიღრმე სიმდიდრისა და სიბრძნისა და მეცნიერებისა ღმრთისაჲ! ვითარ გამოუძიებელ არიან განკითხვანი მისნი და გამოუკულეველ არიან გზანი მისნი!" (...

...სა მას, უხრწნელებით შემოსილსა, საჴმარი იგი საზრდელისაჲ და სამოსელთაჲ, დაღაცათუ განგებულებით, კაცთა შორის რაჲ იქცეოდა, ნეფსით იჴმარნა ესევითარნი ესე უბრალონი წესნი ბუნებისა ჩუენისანი; გარნა აწ, შემდგომად აღდგომისა, არა საჴმარ იყვნეს მისდა სამოსელნი, რამეთუ იგი არს, რომელსა „ჰმოსიეს ნათელი, ვითარცა სამოსელი“, (ფსალმ. 103,2) და დიდებაჲ იგი ღმრთივშუენიერი აცჳეს, და არს ჭეშმარიტად სრული ღმერთი და სრული კაცი, უაღრეს ბუნებათა.

ესრეთ უკუე პეტრეს და იოვანეს ჰრწმენა და წარვიდეს, ხოლო მარიამ მაგდანელი დაშთა ადგილობანს, საფლავსა მას თანა დიდებულსა, და ტიროდა, რამეთუ ჯერეთ იჭუეულ იყო აღდგომისათჳს, განგებულებით, რაჲთამცა თჳსითა თუალითა იხილა უფალი.

„და ვითარ ტიროდა, შთახედა საფლავსა მას და იხილნა ორნი ანგელოზნი, სპეტაკითა მოსილნი, მსხდომარენი ერთი თავით და ერთი ფერჴით, სადა-იგი იდვა გუამი იესუჲსი“. (იოან. 20,11-12)

ჯერ-უკუე-იყო გლოვისა მის შეცვალებაჲ სიხარულად, ხოლო იგი მერმეღა ტიროდავე, ვიდრეღა ანგელოზთა რეცა ბრალობით ჰრქუეს: „დედაკაცო, რაჲსა სტირ?“ (იოან. 20,15) რამეთუ არა ჯერ-არს ხილვასა ამას ზედა ჩუენსა გლოვაჲ, არამედ სიხარული. ხოლო მან ჰრქუა მათ იჭჳ იგი გულისა თჳსისაჲ, რომელი აქუ...