ფსალმუნნი 136:4

„მდინარეთა ზედა ბაბილოვნისათა მუნ დავსხედით და ვტიროდით, რაჟამს მოვიჴსენეთ ჩუენ სიონი.“ (ფსალმ 136:1).

1. ტყვეობის გლოვა და იერუსალიმის ხსოვნა

დიდია ამ კაცთა მონატრება ქალაქისა, დიდია დაბრუნების წადილიც. რადგან, ვიდრე სიკეთეები ხელთ ჰქონდათ, ჭირვეულობასა და კადნიერებაში ატარებდნენ დროს; ხოლო როცა ამ სიკეთეებს მოაკლდნენ, მხოლოდ მაშინ მიეცნენ ნატვრას. სწორედ ამიტომ განდევნა ისინი ღმერთმა, რათა მათში უფრო დიდი მონატრება აღეძრა. ღმერთს ამის ქმნა მრავალ შემთხვევაში სჩვევია. რადგან, როცა მის სიკეთეებში ნებიერად ვცხოვრობთ და მათ ვერ ვაცნობიერებთ, იგი მათ მოკლებულ უდაბურებაში გვაყენებს, რათა მოკლებით გონს მოსულებმა კვლავ მათი ტკბობა მოვიძიოთ. და რის გამო ისხდნენ მდინარეთა პირას? რადგან ტყვეები იყვნენ და მტრული ქვეყნიდან იყვნენ წამოყვანილნი, კედლებსა...

...რადგან იქ „მუნ მკითხვიდეს ჩუენ წარმტყუენველნი ჩუენნი სიტყუათა მათ ქებათასა“, და ამბობდნენ: „გჳგალობდით ჩუენ გალობათა მათგან სიონისათა“ (ფსალმ 136:3). „ვითარმე ვგალობდეთ გალობასა უფლისასა ქუეყანასა უცხოსა?“ (ფსალმ 136:4).

ხედავ, როგორ მოაკრძალა ისინი ტყვეობამ? რადგან ტყვეობამდე, თუმცა წინასწარმეტყველები განუწყვეტლივ ჩასძახოდნენ, სჯულს ნუ გადააბიჯებთო, იუდეველებმა ეს ვერ აიტანეს; ტყვეობის შემდეგ კი, როცა ბარბაროსები თავს ესხმოდნენ და მბრძანებლები მათ აიძულებდნენ და აჩქარებდნენ, სჯული დაერღვიათ, იუდეველები არ ემორჩილებოდნენ, არამედ ამბობდნენ: „არ ვიგალობებთ უფლის გალობას უცხო მიწაზე“ (ფსალმ 136:4)⁹, რადგან სჯული ამას არ უშვებდა. ნახე ასევე სამი ყრმაც: ტყვეობამ მათ არა მხოლოდ არაფერი ავნო, არამედ მისგან უფრო ბრწყინვალენიც გახდნენ; ასევე დანიელიც. იოსებზე რაღა ვთქვა...